Kömür gözlüm!
En parlak günde bile
Seni görmediğim zaman
Olur o gün bana zindan.
Seni gördüğüm her an,
Sevinçtir gözlerinden
Sevgi,paylaştıkça çoğalır;
Üzüntü paylaştıkça azalır dediler,
Paylaştım ben de bütün sevgilerimi.
Elimde hiç sevgi kalmadı.
Üzüntülerimi paylaştım;
Kimse almadı.
Kömür gözlüm,gönül verip sevdiğim
N’çin anlamıyorsun aşkın dilinden?
Gönül bahçemden gül derip verdiğim
N’çin koklamıyorsun aşkın gülünden?
Duysun diye gönlümün feryadını,
Bulursa yer,kuru ekmekten bir dilim,
Yatar bir direk dibine,örtünür bir kilim.
Üst baş perişan,uzamış saç sakal,
Küsmüş çevreye,olmuş dilleri lal.
Görülür kara gecede sadece onların ayak izleri,
Karışmış saçları sakalları,görünmez olmuş yüzleri.
Kim demiş ay yalnız
Gökyüzü sözlüğünde?
Görmüyor musun etrafında
Bu kadar yıldız?
Bir problem mi var gözlüğünde?
Gezerken sokak ortasında bitkin,yorgun,derbeder
Yoluma çıktı yalnızlık,dolaşmaya başladık beraber.
Acele yaşadım gençliğimi,vakit bulamadım aşka
Çalmadı kimse kapımı dostum yalnızlıktan başka.
Her geçen yıl,bir çentik attı yaşlanan alnıma
Uzatmayacaktın madem elime elini,
Neden diktin benim gönlüme aşk heykelini?
Yokluğunu hücrelerimde hissederim ben,
Sensiz bakarım güneşe,aya,yıldızlara…
Yürüdüğüm yollar neden yokuşa vuruyor?
Yüksek dalgalar neden hep kalbimi kırıyor?
Denizleri bile yanıltır acılarım,
Dağlardan daha yücedir dertlerim.
Bir sendin sevilen ve sevenim.
Yokluğunda senin,yandı hayallerim.
Çöl acılarıyla çürür bedenim.
Yine de seni arar günahkâr gözlerim;
Savurmalı beni rüzgâr pembe bulutların üstüne
Bulutların rengini gökyüzünde görmeliyim.
Yağmurlarla yağmalıyım mavi denizlere…
Karışmalıyım mavi dalgalara…
Atmalı dalgalar kıyıda bir ağcın dibine beni…
Bir ağacın dibinde damlalar gibi ölmeliyim…
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!