Gerek yok, olmaya bu dünyada kerih,
Karar verdim artık ben, olmaya sarih,
Olmak üzereyken bu dünyada tarih
Gel sana bir nasihat vereyim oğul!
Ağzının yayından fırlattığın sayısız ok
Delik deşik etti benim yaralı ruhumu
Tükenince sadağında ucu zehirli stok
Ok kirpiklerinle çektin kendine ahımı!
“Oku”emrinin “anla”olduğunu bilmeden
Yıllardır,sadece dönüp dönüp okumuşum.
Gökteki güneş,ay ve yıldızlardan habersiz
Karanlıkta çürük iple kilim dokumuşum.
Okumak aklın güneşidir
Okuyorum
Okudukça aklım genişliyor
Buna bağlı düşüncelerim de genişliyor
Aklımın pencereleri açılıyor
Maalesef
Bomba düştü insanlığın kalbine
Ve insanlık öldü.
Başı sağ olsun;ama kimin?
Suç belli
Dikildim
Karşısında durdum,
Tam kalbinden vurdum.
Öldürdüm ölümü,
Kurtardım elinden gülümü.
ÖLÜM
Ölüm herkesin ortak kaderi
Ölüm karşısında nedir ki dünyanın ederi
Ölümden dahi korkumuz yoktur
Zira ölümsüzlüğü tatmaktır ölüm
Akşam olur,
Geceleyin
Bir yel eser serin serin
Gömersin başını yastığa
Sarınırsın yorganına sıkı sıkıya
Ölümü düşünürsün derin derin.
İçimde hiç susmayan bir ben var benden başka
Der ki,”Uzun ince bir yoldan gidilir aşka.”
Kavuşmak için de ölümü öldürmek gerek,
Koklamak için ise gülü güldürmek gerek.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!