Mehmet Çiçek Şiirleri - Şair Mehmet Çiçek

Zalim felek; Doğmadan ağladı gözlerim
Anacığımın yanan dertli karnında…
Daha doğmamış akşamında, yıldızlarımın
Hayatımdaki umutsuzluğun saklı bakışları,
Dökülen gözyaşımın toprağın kanına
Düşen her zerresinde ki, hayallerimin

Savaş akıyor göğün merhametsiz ellerinden,
Toplar, mermiler, zehirli kimyasal gazlar…
Can çekişen ellerde, ağlayan minik canlar…
Bir damla süte muhtaç bebecikler eriyor,
Her günün şafağında, bitmeyen karanlıkta…

Yıldızların gizemi altında
Kayboluyor benliğim.
Titrek bedenimin üzerinde
Tutulmayı bekliyor ellerim.
Savaş açmayı bekleyen anılarım
Bekliyor, en köşesinde zihnimin.

Hüzünler çiseliyor karanlığın gölgesinde,
Dertler çoğalıyor bitmeyen mazide,
Anılar savaşıyor zayıf benliğimde,
Ölüm nağmeleri yıkılıyor bedenimde…

Sert bir acı esiyor viranemin penceresinde,

Geçiyor zaman.
Akıyor bir su gibi.
Ne denizler aştı Türk askeri.
Ne engellerle karşılaştı.
Yılmadı! Yıkılmadı.
Yıkmaya çalışanlara inattı

Ayaz gibi soğuk gecelerin sinesi,
Yağmur yağıyor karanlığın ötesinde,
Ürkek adımlarla kaçışır bedenim,
Kapılarak yalnızlığın pençesine.

Sevgi seli kurudu baharımda

Bir yar sevdim
Gözleri ceylan gibi.
Kaşları kalem gibi…
Bir yar sevdim.
Yüreği saf ve temiz.
Bir su gibi…

Çaresizce seni düşlüyorum.
Boşuna kapıldığım umutla
Issız denizlerde yol alıyorum.
Ufukta kaybolan kızıl güneşim.
Senden gittikçe uzaklaşıyorum.

Gurbette ömrüm geçecek…
Kara toprağın şefkatsiz karanlığında,
Eli tutulmuş yüreğimin zaafında,
Derdimin yanan taçlı başında,

Gurbette ömrüm geçecek…

Düşlerin diyarında bir ben yatar, benliğimin en ücra köşelerinde…
Bulutların ötesine sıralanmış rüyalar asılı, dağların zirvesinde…
Hafif bir meltem, denizden yastığımın, dalgalı saçlı güneşime…
Okşanan bedenim, tenime değen martıların nağmelerine gebe…

Kaf dağına tırmanan ellerim, merheme muhtaç yıllara saklı…