Mehmet Çiçek Şiirleri - Şair Mehmet Çiçek

Ah derdimi kime anlatsam ki.
Duyun beni ey turnalar...
Alın beni de gittiğiniz diyara.
Kanatlarınızda bir tüy olam
Alın beni gittiğiniz diyarlara.

Rengârenk sevgilerle donatılmış.
Açan çiçek kadar taze bir umut ile.
Bir bahar konar, yorgun düşmüş,
Zamanın akıbetinde yalnız kalmış
Yüreğime…

Sen, unuttun gittin beni
Umrunda değildim zaten
Ne dünden, ne bugünden, ne de yarından aklındayım
Sahte gülücüklerle avuttum kendimi
Sessiz, ağlamaklı, hüzün dolu sözlerle uyuttum kendimi
Her günü bahar gibi bekledim, bekledim

Bu köhne zaman durmalı
Su akıp yolunu bırakmalı
Taşı toprağı sermeli, akmamalı
Bu köhne zaman durmalı...

Eli elime değmedi

Yaradanım; dünya yeşilmiş eskiden, rengârenk…
Sarı sarı çiçeklerden, cıvıl cıvıl kuşlara…
Hani neredeler? Ben geldim diye mi kayboldular…
Şimdi bir tarafı soğuk, bir tarafı aşırı sıcak…
Kuraklı yaşıyor bazı bölgeler, açlar, ölüyorlar…
Nerede merhametin? Nerede varlığın? Kitaplarda mı?

Yatağın sol tarafındaki
Uyuyan tebessüme bakıyor gözlerim.
Saat gece yarsını geçiyor,
Yerinden fırlayacak gibi yüreğim.

Yılların merhametsizliğinden sonra

Yaz yüreğim
Dök kanlı kağıdına mürekkebini…
Haykır dizelere
Çaresizliğini, yalnızlığını, sitemini…

Yaz yüreğim…

Âh
Yüreğine düşen sevdan olsam
Gözlerinde yaş kalmayacak kadar ağlatsam
Yüreğini sevda ateşiyle yaksam

Âh

Sevmeyi bilemedim sevgilim.
Sana hakkettiğin değeri veremedim.
Hep haklıydın sitemlerinde.
Pişman olursun, dedin aldırmadım sevgilim.
Çarptığın kapının sesinden aldım dönmeyeceğini,
Haklısın sevgilim, sevgiyi hakedene gitmelisin.

Baş harfin kadar sana yakın olsam.
Sessizce seni izlesem,
Elini tutamadığım her ana gözyaşımı döksem.
Unutma!
Perişan olmuş bedenime inen sen,
Senden beni alıp koparan sen