Mehmet Çiçek Şiirleri - Şair Mehmet Çiçek

Oturmuşum günbatımının karşısında
Seyrediyorum gecenin sükünetle gelişini.
Yavaşça parlayan bir çiçek,
Çiçeğe eşlik eden sayısız çocukları.

Pürüzsüz bir geceyi yaşıyorum içimde.

Silemediğim gözyaşımdan baharıma.
Bir yağmur düşüyor yalnızlığımda.
Titreyen bedenimin zaafında.
Çığlıklar kol geziyor başucumda…

Gündüzün merhametli bakışlarında,

Karanlıklar; sinede çöken yıldırımın
Yüreği yakan pençesinde bir tufan…
Akan kanın damarında fışkıran rengi
Yıkılan umutların dalında solan çiçeği…

Karanlıklar; esen sert yelin bakışlarında

Ah sevdiğim! Neydi sana günahım
Sema perisi bana öfke saçıyor.
Bulutlar üzerime gözyaşını damlatıyor.
Irmakların üstüme üstüme taşıyor.

Ah sevdiğim! Neydi sana günahım

Bir gülüşüm vardı
Uçsuz bucaksız kırlar gibiydi
Rengarenk çiçeklerin neşesiydi
Derinlere kök salmış dalların tek şerbetiydi
Mor nergislerin, sarı papatyaların diliydi.

Çaresizce seni düşlüyorum.
Boşuna kapıldığım umutla
Issız denizlerde yol alıyorum.
Ufukta kaybolan kızıl güneşim.
Senden gittikçe uzaklaşıyorum.

Bir yar sevdim
Gözleri ceylan gibi.
Kaşları kalem gibi…
Bir yar sevdim.
Yüreği saf ve temiz.
Bir su gibi…

Mutluluğa yol alan serüvenin başlangıcında…
Denizin sabırlı bakışlarına yatan masumiyetin,
Gözlerine kayan, saklı, minicik elleri, bir çiçek…

Yüreğe yerleşen ilk kelimenin ‘baba’ oluşu
Beklide dizelere sığamayacak kadar muazzam

Nefesimin düğümlenen ateşiydi, sözlerin…
Kayıp gitti elimden anılarımın veda yılları…
Özlemine gömdüm yüreğimin her anını,
Yaşamana maniydi zalim feleğin yılları…

Kasıp kavruldu bedenim kırılan her tacında...

Ayaz gibi soğuk gecelerin sinesi,
Yağmur yağıyor karanlığın ötesinde,
Ürkek adımlarla kaçışır bedenim,
Kapılarak yalnızlığın pençesine.

Sevgi seli kurudu baharımda