Biz birbirimizden vazgeçmedik.
Bizi, hayatın soğuk elleri iki ayrı kaderin kapısına bıraktı.
Sen "gitmek" demedin,Ben "kal" diyemedim.
İkimiz de sustuk.
Çünkü bazen kelimeler, yenildiği yerde susar.
Şimdi hangi rüzgâr esse sesin gelir.Hangi yağmur yağsa gözlerin düşer toprağa.
Bir ekmek kokusunda,Bir tren düdüğünde,Bir akşam ezgisinde,Durup dururken içim kanar.
Çünkü sen, unutulacak biri değildin.
Sen...Ömrümün alnına yazılmış,Ama avuçlarıma verilmemiş en güzel yazgıydın.
İnsan herkesi sever belki.
Ama birini, kendinden vazgeçecek kadar sever.
Ben seni öyle sevdim.
Adını taşımadım dilimde.
Korktum...
Kuşlar duyar da sana benden önce varırlar diye.
Gözlerini sakladım içimde.
Kimse bilmedi.
Bir ömür, bir çift gözün gölgesinde yaşanır mı?
Ben yaşadım.
Şimdi geceleri yıldızlar eksik değil gökyüzünde.
Eksik olan,Onlara birlikte bakacak iki yürektir.
Derler ki, her yaranın bir kabuğu olur.
Bizim yaramız kabuk tutmadı.
Çünkü sen, her sabah yeniden doğdun içimde.
Ve ben, her sabah seni yeniden kaybettim.
Eğer bir gün bir yabancı benim adımı sana söylerse...
Gülme.
Çünkü ben, senden sonra kimseyi sevmedim.
Bir ömrü, iki kişilik sevdim.
Sen uzakta yaşadın...
Ben ise sana kavuşamadığım yerde öldüm.
Ve inan bana...
Mezar taşım olmayacak belki.
Ama rüzgâr ne zaman sessiz eserse,
Orada,
Yarım kalmış bir sevdanın
Kalbi atıyor olacak.
Bahtiyar Cm
Kayıt Tarihi : 28.07.2026 22:11:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bazı ayrılıklar bir tercih değil, mecburiyettir. Ne giden gerçekten gitmek ister ne de kalan vazgeçebilir. Bu şiir, zamana yenilen iki yüreğin, hiç eksilmeyen sevgisinin ve yarım kalmış bir kavuşmanın sessiz hatırasıdır. Bahtiyar
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!