Maraşlı Osman Şiirleri - Şair Maraşlı Osman

Candan süzülüp gelen sevgi nuru artık
dile gelsin,
konuşsun; gönül bağına lütufla
yeni bir filiz,
taze bir fidan gelsin.

Narın en kor halini gül bahçesine çeviren nurum;
Kül olacağımı bilip de pervane gibi süzülen ruhum.

Kıblemın yönünü çizen en mukaddes pusulam;
Gözyaşımın damlasında saklı kalan duazadem.

''Bir girdaptır kilitlenişi iki yabancı bakışın, öyle bir andır ki: hem mutlak vuslat, hem ebedi bir ayrılış.''

Gözlerinin haresinde salkım söğüt gölgeleri,
Bir bakış ki, ruhu kendi dehlizinden uyandırır.
Göz göze gelişlerin o en masum, en günahkar yeri,
Hem bir vaha sunar kalbe, hem çölünde yandırır.

"Yalnızız, zalimiz ve hırslıyız, bazen alabildiğine saf...Ve en kötüsü, korkağız."

Zihnin karanlık odalarında bir fener,
Geçmişin küllerini üfler de durur.
Aynı patikada dönüp duran bu sefer,
Ruhu kendi ördüğü ağlarda vurur.

"İnsanlar, artık konuşarak değil susarak ayrılıyor... Bu yüzyılın ayrılıkları da böyle oluyor sanırım."

Biliyor musun, sana gelip "Artık sevmiyorum, aşka inanmıyorum, aşk artık şiir kitaplarında benim için." dediğim gün var ya... O sözler, dudaklarımdan dökülen en büyük yalandı. Aklımın sesi, kalbime baskın gelmişti o an.
​Gönlüme, "O artık yok benim için, bitti." dedim. Sonra aynı acımasız yalanı, kendime söyledim. Defalarca, defalarca... Belki kendimi inandırırım, belki canım daha az yanar, belki o devasa boşluk dolar diye. Ama olmadı. Dünyanın en yalancı, en nefret edilesi bir insanı oldum, çünkü kendimi kandıramadım; seni hâlâ deli gibi, nefes aldığım her saniye özlüyorum.
​Derler ya, insanın sevdiğini son kez görmesi mi daha zordur, yoksa son kez gördüğünü bilmesi mi? Ben maalesef birincisini yaşadım. Bir vedanın ağırlığı değil, bu vedanın "son" oluşunun ağırlığı eziyordu içimi. Gözlerinin içine bakıp, bu son dokunuşun hafızama kazındığını bilmek... Bu, tarifi olmayan bir yıkımdı.
​Seni arayıp hatrını sormak istediğimde, gözlerim o kadar dolmuştu ki, sana son bir kez, doyasıya bakamadım. Boğazım düğümlendi, her kelime dudaklarımda eridi, sesim titredi. Sadece o kısacık, ama içten gelen cümleyi söyleyebildim: "Beni Affet, Özür Dilerim."

Akıp giden şu zamana inat sevgilim,
Kendimi karanlığın vicdanına bıraktım.
Sonra usulca sığındım uykulara;
Senin yeşile çalan gözlerini müjdeleyen,
O eşsiz rüyaların tadını çıkardım.
​

"Nasılsın?" diye sorma hakkını çoktan kaybettim, biliyorum. Aslında bu satırları yan yana getirmenin, sessizliği kelimelerle bölmeye çalışmanın mantıklı hiçbir açıklaması yok. Çünkü ben senin hikayenin hiçbir yerinde ana karakter olamadım; sadece kendi gölgeme sığınmış, seni uzaktan ve gürültüsüzce seven bir yabancıydım. Bir gün tüm cesaretimi kuşanıp kalbimi önüne serdiğimde, aldığım karşılık keskin bir "hayır" olmuştu. O gün, gerçeklerin o soğuk ve aşılmaz duvarıyla tanıştım. Zamanla bu yokluğu kabullenmeyi, kırık dökük de olsa yola devam etmeyi bir şekilde öğrendim.

Sana doğru tek bir adım atmadım, sessizliğini bozacak ya da hayatının ritmini kaçıracak tek bir hamle bile yapmadım. Çünkü çok iyi biliyordum ki; bir ruhu gerçekten sevmek, onun çizdiği sınırlara ve seçtiği sessizliğe koşulsuz saygı duymayı gerektirir.

İnsan birini unutmaya çalışırken zihninin onu rüyalarla sınamasını bir yere kadar anlar. Fakat aradan upuzun mevsimler geçmişken, seni hatırlatacak tek bir iz bile yokken her gece perdelerimin arkasında beliren yüzün, içimde susturamadığım sorular doğuruyor: Gerçekten iyi misin? Hayatın istediğin limana vardı mı? Yüzün gülüyor mu?

Gece çöker de şehre,
Sessizlik büyür ya hani,
Derinden derine.
Ne yana baksam,
Hangi sayfayı açsam,
​Sen, uzak bir iklimin en taze baharı,

"Yolun sonu ne olursa olsun, insan geçmişi ile yüzleşebilmeli; Korkmadan, utanmadan, sıkılmadan... Vesselam."

Sana son bir ahdim var...
Zamanım olmasa da, son defa gözlerini izlemeye geldim.
Geçmişin hesabını sormaya niyetim de yok,
Sessizliğimin ağırlığını da omuzlarına yıkacak da değilim...

Apaşikar bir güneşsin,
Işığınla göz kamaştıran,
Yine de binbir perdenin
Ardında gizli duran.

Sır sensin,