''İstanbul bana hep seni hatırlatıyor.
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil. (Nurullah Genç)''
Gel gör bende ki bu hayatı (Yeşil Gözlüm)
Sen de gülüşler sanat, gülüşler İstanbul
Gözlerinin aynasında seyrediyorum güzelliğini
"İstesende unutamazsın; Çünkü unutmak, bir aynayı kırmaktan daha zordur.Çünkü o parçalar, her sabah yüzüne bakar."
Gece, mürekkebini boşaltıyor şehrin üzerine
Sokaklarsa, terkedilmiş birer anı dehlizi.
Sen, bir sigara dumanının kıvrımında
Hâlâ aynı hüzünle asılısın yalnızlığında...
İnsan, kendi göğüs kafesinde koca bir coğrafya taşır. Bu coğrafyanın sınırlarını çizmek zordur; çünkü kalp ne zaman birine kapılarını açsa, sınır taşları yerinden oynar. Bizler, çoğunlukla o sınırları sevgiyle, merhametle ve çocuksu bir saflıkla çizen "iyi kalpli" insanlarız. Dünyanın sert köşelerine çarpa çarpa yürürken bile heybemizde hep affetmeyi taşırız.
I. İyiliğin Ağır Bedeli
Kaybetmek, adeta bu coğrafyanın yazılmamış bir yasası gibidir. Ne garip bir tezat ki, hep en çok değer verenler, günün sonunda ellerinde koca bir boşlukla kalakalanlar olur. Üstümüze yıkılan koca binaların enkazı altında ezilirken bile bizi oradan çıkaracak elin, o binayı yıkan el olmasını bekleriz safça. Kalbimize çiviler çakılır; acır, kanar ama dilimizden dökülen yine de bir minnet cümlesidir: "Eline sağlık..."
İşte tam da bu yüzden, kalbi kötü insanların bizim bu kırılgan dünyamızı görmesinden korkarız. Çünkü biliriz ki, o ince camdan sarayı bir kez fark ederlerse, hiç acımadan un ufak talan edecekler, doğrayacaklar.
Özlüyor insan;
Ardında bıraktığı o sılayı...
Gölgeler
Karanlıklar
Adımları yavaşlatan o ağır keder
Ve o eski hatıralar ardında
Eskiden kalpten gelen bir sevginin her yarayı saracağına, her mesafeyi kapatacağına inanındım. Yanılmışım.
Şimdi size, sevginin tek başına bir şeyleri kurtarmaya yetmediği o ıssız kıyıdan yazıyorum. Öğrendim ki; bir insanı en güzel halinizle sevmek bile bazen gidişleri durdurmaya yetmiyormuş. Ve işin en acı tarafı; bu dersi bana, uğruna her şeyi gözden çıkardığım o insan öğretti.
I.
Belki
İnce bir sızının ağzından dökülen o kelimeler;
Hep o eksik cümlenin,
Hiç kurulamamış o "evet"in gölgesinde.
Bir parmak ucu mesafesinde duran ihtimallerde,
Baktım başın işinden aşkın,
Öyle olacak değil ya,
Birazcık da.
Bir de ruhumla, okyanusun en dibindeki Sessizliğiyle seveyim seni,
Böyle derinlerde, en derinlerde, ışığın bile ulaşamadığı o gizli bahçede.
Öpeyim yeşil gözlerinden,
Bazı sevdalar,
Gözlerini yumduğunda yeniden doğmak içindir...
Bir ömre sığmaz,
Dar gelir zamana,
Kelimeler tükenir de anlatılamaz,
Sessizce gelir,
Sanki yüzün aydan süzülmüş bir gece,
Aydınlatmaz ama yakar içimi hüzünle.
Saray kokan yalnızlığında saklı gümüş berraklığı,
Gözlerinde büyür bir imparatorluğun karanlığı.
Aşk dediğin, tahtın gölgesinde sönen bir çıra;
Bir eşikten geçersin azizim,
Sessiz, sedasız,
Ardında kalanlar soluklaşır,
Tanıdık birer hayalet gibi.
Öfke bile lüks gelir artık, tükenmiştir çünkü,
Kapıları birer birer, ağır bir 'yorgunlukla' kilitlersin.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!