İstesende Unutamazsın Şiiri - Maraşlı Osman

"İstesende unutamazsın; Çünkü unutmak, bir aynayı kırmaktan daha zordur.Çünkü o parçalar, her sabah yüzüne bakar."

Gece, mürekkebini boşaltıyor şehrin üzerine
Sokaklarsa, terkedilmiş birer anı dehlizi.
Sen, bir sigara dumanının kıvrımında
Hâlâ aynı hüzünle asılısın yalnızlığında...
​Hatırlamak; Eski bir yarayı kaşımak değilse ne,
Eti kemikten ayırıp,
İçine batan o cam kırığını
Kendi kanınla beslemek mi demek.
​Bak,
Hafızanın tozlu raflarında unutulmuş bir gölge değilsin artık,
​Unutmak mı?
Bir kış akşamı,
Buz tutmuş bir gölün üstünde
Çıplak ayakla yürümeye çalışmak gibi.
Adım attıkça çatlıyor zemin,
Her parçada biraz daha derine,
Hafızanın en dipsiz kuyusuna gömülüyorsun.
​İstesende unutamazsın;
Çünkü unutmak bir eylem değil, bir yenilgi,
Ve sen,
Daha kendi harabelerinin altında
Soluk alıp verirken,
Kendi yokluğunu bile
Kendine ezberleten o tek hecesin artık.