Kadife Yorgunluk Şiiri - Maraşlı Osman

Tatlı, mırıltılı bir yorgunluğun eşiğindeyim.
Bedenin taşımadığı,
Etle kemikle ölçülmeyen bir başka yorgunluk bu.
Bakışlarıma çöken,
Ama yavaşça geçeceğini bildiğim bir gölge misali...
​Göz kapaklarımı ağırlaştıran bir dert var içimde;
Dışarıyı kapatıp,
Kesintisiz bir şekilde kendi derinliğime bakmaktan.
​Sıkıntılarımın o garip, tatlı yorgunluğunda yürüyorum.
Hangi sokaktan geçsem,
Hangi virajı dönsem,
Manzara aynı kalıyor;
Zaman akıyor, hiçbir şey değişmiyor.
​Ama biliyorum ki:
Kendi kaderimin nehrinde,
Dünya,
İnsanlar, hesapları ve tüm o ederleriyle,
Birer zerre kadar küçülüyor gözümde.
​Rüzgâra tutunmaya çalışan,
İncecik bir tül gibi;
Süzülüyorum, kırılmıyorum ama yorgunum...
Ve adı konmamış, belli belirsiz bir dertten
Derin derin üşüyorum.