Lisan-ı Aşk Şiiri - Maraşlı Osman

Baktım başın işinden aşkın,
Öyle olacak değil ya,
Birazcık da.
Bir de ruhumla, okyanusun en dibindeki Sessizliğiyle seveyim seni,
Böyle derinlerde, en derinlerde, ışığın bile ulaşamadığı o gizli bahçede.
Öpeyim yeşil gözlerinden,
Bir yıldız kayar gibi yavaşça,
Tutayım ellerinden,
Zamanı durduran bir âyin gibi usulca.
Koydum canımın, varlığımın en baş köşesine, baş tacı eyledim seni,
Baktım durdum, doyamadım, her bakışta yeniden aşık oldum.
​Alamadım gözlerimi gözlerinin derin yeşilinden,
Parmaklarım yüzünde dolaştı ve her kıvrımını bir harita gibi ezberledim.
Kapatıp gözlerimi, sadece seni görmek için karanlığı araladım,
Bir de öyle, kendi iç dünyamda, her şeyi unutup sevdim seni.
Niyetim,
Sevebileceğim, hayal edebileceğim her türlü
Ve her dilde sevmekti seni,
Yoksa; az geliyor, boşlukta yankılanıyor kuru kuruya "seviyorum" demek.
​Seni kendimden bile öteye, kendi varlığımın sınırlarının dışına koydum,
Seni sadece varolmanın değil, yokluğun da, hiçliğin de ötesinde sevdim.
Yoksa yaşamak, bu kısacık ömür, güneşin üç günlük bir oyunu gibi,
Ama seni sevmek, bu yalan dünyada bir hakikat gibi, bin yıl sürecek,
Belki de ebediyete dek tozlu bir mezar taşında
Silinecek... Kim bilir?