Maraşlı Osman Şiirleri - Şair Maraşlı Osman

Bugün yine seni özledim,
Aynadaki yansımam bile tanıdık gelmedi.
Adını sessizce, bir dua gibi göğe bıraktım,
Belki kuşlar taşır sana hasretimi,
Ya da yıldızlar fısıldar kulağına geceleri.
​Hangi rüzgâr geçerse geçsin buralardan,

"Birbirine düzgün veda edememiş iki insan mutlaka tekrar karşılaşır. Biri pişman, biri kırgın, biri nefret dolu, biri hayal kırıklığı, biri ölü, biri diri bu hayatta..."

Seni öyle sevdim ki,
Ne kelimeler yetişti peşinden koşmaya,
Ne de suskunluk anlatabildi içimdeki o derin yarayı.
Gizli bir dua gibi Fatiha niyetine taşıdım adını,

Aramızdaki fark,
Ne biliyor musun ?

Sen yanı başımdayken bile
Bensizdin,
Bense tek bir gün

"Hakikatte kadınlar, bu alem içinde başka bir alem de yaşarlar. İçine aşklarını ve büyülerini üfledikleri bir alemdir bu ve erkekler yeri geldiğinde o alemi hırpalar ve yıkarlar. Kadınlar ise yeniden üfleyerek nefesleri ile korurlar o yıkılan alemi ve erkekleri de üfleyerek var ederler. Çünkü; bir erkek, bir kadının nefesi kadardır." (Ece Temelkuran - Düğümlere Üfleyen Kadınlar)

Can da bir, canan da bir değil miydik seninle ?
Biçare dertlerin kuyusunda kaybolurken
Sen çıkageldin sandım
Uzaklardan

''Severken unutulmayı bil, gelmeyeceğini bile bile... Sevdin mi o zaman unutulduğunu bil, geri hatırlanmayacağını bile bile... İşte bu sevdanın, aşkın ilk adımı gönülden gönüle geçilmeyeceğini bil ve yoluna arkana bakmadan devam et.''

Gözlerin,
Gözlerime aşkı sunarken,
Soluk bir ay ışığı akşamında,
Bir rüzgar geldi ve savurdu bizi,

Sen,
Sesin,
Gülüşün ve gözlerin...
Zamanın hangi kıvrımında unuttum o tatlı belamı?
Yıllar önce miydi, aylar önce miydi, günler önce miydi?
Bilmiyorum,

İnsan, sevmek ve sevilmek üzerine kurulu bir arayışın içinde bulur kendini. Ancak bu yolculukta öyle bir eşik vardır ki, bir tarafı zahmetsiz bir cennet, diğer tarafı ise ruhu yavaş yavaş eriten görünmez bir hapishanedir. Sevginin gerçekliği, tam olarak bu iki uç arasındaki o ince çizgide gizlidir.
​Sevmek, en yalın haliyle ruhun kendi doğal ritmini bulmasıdır. Birini sevmek insanın üzerine yük olmamalı, aksine içindeki en karmaşık düğümleri bile kendiliğinden çözmelidir. Günün en sıradan anında akla düşen bir yüz, iyi ya da kötü her haberi ilk ona koşarak anlatma isteği, bu kendiliğindenliğin en saf kanıtıdır. İnsan sevdikçe tanır, tanıdıkça daha çok bağlanır. Çünkü gerçek sevgi, kusursuzluk arayışı değildir; her iki tarafın da kendi çatlaklarını, kırıklarını ortaya dökebildiği ve buna rağmen "Burada güvendeyim" diyebildiği o eşsiz huzur alanıdır. Tartışmaların, yorgunlukların ve fırtınaların ardından dönüp dolaşıp sığınılan o liman, sevginin tüm kusurlara rağmen kalabilme gücüdür.
​
Peki ya terazinin diğer kefesi?

​Karşı tarafın gönlünde yeriniz yoksa, o liman hiçbir zaman inşa edilemez. Sevilmediği, istenmediği bir yerde kalmaya zorlamak kendini, insanın kendine yapabileceği en büyük haksızlıktır. Sevginin olmadığı yerde, attığınız her adım bir kusura dönüştürülür. Sussanız "yanlış", konuşsanız "fazla" olursunuz; yakınlaşsanız "takıntılı", uzak dursanız "umursamaz" ilan edilirsiniz. Çünkü sevmeyi değil, yalnızca eleştirmeyi seçmiş bir kalbe kendinizi beğendirmeniz imkansızdır. O gözlerde en düzgün yanınız bile eğri büğrü görünür.

Yaprakların arasında
süzülen
mayıs güneşinin
ılık
o yumuşak ışıkları altında
parlıyor gözlerin...

Gitmek istiyorum,
İçimde kök salan bu belirsiz karanlıktan.
Zamanın yükünü sırtında taşıyan,
Şu ıssız,
Şu ışıksız yalnızlıktan...
Ve çevremi tektipleşmiş gölgeler gibi saran,

Bu şehir koca bir labirent,
Adımlarımız birbirine teğet geçen iki yabancının silüeti gibi...
Ben ona bir adım gidemem,
O zaten bana hiç gelmez,
Çünkü yolları kapalı, gözü başka ufuklarda,
Belki de gönlünde çoktan başka bir liman var.