Sûretlerin Ötesinde Şiiri - Maraşlı Osman

Apaşikar bir güneşsin,
Işığınla göz kamaştıran,
Yine de binbir perdenin
Ardında gizli duran.

Sır sensin,
Sırra eren sensin,
Kendinde kaybolan,
Apaşikar ve gizlisin,

Hem ayansın, hem nihansın,
Hem mekânsın, hem zamansın.

​En derin nefes sensin,
Candan içeri işleyen,
Ama o cânın kaygısından,
Bağından münezzehsin,

Can içinde can bulursun,
Ama canın tahtından yücesin,
Tenin ötesinde, aklın üstünde,
Her şeyden, herkesten berisin.
​
Hem ayansın, hem nihansın,
Hem mekânsın, hem zamansın.

Görünen her suret sensin,
Her çiçek, her taş, her deniz,
Kainatın aynasında akseden sensin,
Apayrısın, eşsizsin.

Ama aradığım o suretlerde,
Seni bulamam çaresiz,
Her şey sensin, evet;
Ama hiçbir şey sen değilsin.

Hem ayansın, hem nihansın,
Hem mekânsın, hem zamansın.

​Yeryüzü bir tecelli,
Gökyüzü bir nakış senin,
Ben bir küçük zerre,
Bir hiçim karşısında kudretinin.

Aramak da sensin,
Bulan da sensin,
Vuslat da sensin,
Bu sırrın içinde

Hem ayansın, hem nihansın,
Hem mekânsın, hem zamansın.

Ben kaybolurum,
Sen var olursun.
​Yoklukta varlığı bulan,
Varlıkta yokluğu gören,

Sensin o, her şeyi olduran
Ve oldurdukça kalpte eriyen.
Aşkınla tutuşan bu eren,
Ten içinde can, her şey ve sen.