Şevk-i Gülşen Şiiri - Maraşlı Osman

''İlk defa birini bu kadar çok sevdim. Sesini duymak kalbimi sakinleştiriyordu. Sonra... O ses sustu, içim hiç susmadı.''

Eski bir taş plağın hafif cızırtısında başlar her şey,
Eylül kokan ahşap konağın aralık penceresinde
Süzülür rüzgâr,
Ve udun en hassas teline dokunur zamansız bir parmak...
İşte tam o an,
Gecenin kuytu bir yerinde yankılanır.
Gözlerin,
O eski zaman fotoğraflarının sepya ışığı...

Unutulmuş bir mektubun sararmış kenarında
Tekrar tekrar okunan o masum heyecanını saklar.

Sana bakmak;
Sadece maziye sığınmak değil,
Geçmişin o zarif ruhunu bugünün avuçlarına doldurmaktı.
Seni sevmek,
Zamanın ötesinden gelen bir ud taksimi gibi
Ruhu yavaşça ele geçiren o tatlı sızıydı.
Gölgen düştü bir kere gönlün bahçesine;
Kırmızı, kendi kırmızılığından utandı,
Güller eğdi başını,
Bu benzersiz zarafetinin karşısında.

Nasıl bir efsundur bu?

Adım attığın sokaklarda eski zaman şarkıları fısıldanıyor,
Ruhun, saray bahçesindeki fıskiyeli havuz kadar durgun,
Gökyüzü kadar berrak ve derin...
Sana duyduğum bu hayranlık,
Sussam içimi yakacak, söylesem kelimelere sığmayacak bir gazel gibi.
Şimdi çalan her nağme senin adını taşıyor maziye,
Yıllar geçse de üstünden,
Gönlüm hep aynı rüzgârla dalgalanacak...
Aşkın, özlemin
Ve büyüleyici o güzelliğinin tam ortasında.