Mahmudiye Düzkaya Şiirleri - Şair Mahmud ...

Bir gece vakti araladım nü yalnızlıkları
Kendimden izler görmek istedim
Lakin! ! ! !
Tüm yalnızlıklar martı kılığında,,,,
İstanbul'u öpek'teydi
Sustum

şair bir yalnızlık ölüm kadar incitir dizeleri
kaleminden ömür damlar dizelere
yirmi dokuzunda ölüm biçer kefen niyetine imgeler
sözcükler asılır yıldız karası gözlerine

Zaman ardımızda koca bir boşluk
Ömrümüzden düşen her yaprak ile dolduğu gün göçeriz
İşte! O yüzden kum saatinden dökülen her zerrede adımız yazılıdır

Kum ve ölüm iç içe iki kelime
Sırlı bir vedadır

Akdeniz kadar ıslaktı topraklar
Saçlarımdan akardı

Sahi! Kirlettiğimiz masumiyetimiz bizden alacaklı olsa
Bizden geriye ne kalır
Koca bir çöplük

Arada çocuksu saflığıma takılıyorum
Sahi! Hala saf kalabildik mi?
Yüreğimin şiirine kendimi astığımdan beri
İmgeler küs kaldı bu zamansız ölümüme

saklı bir düştün ayazda beni gülümseten
sen düştün ben yüreğinden düştüm
tekrar uğradım sen kokulu evimize
birkaç damla gözyaşı bıraktım
ve şöminede küllenen sevdamızın üzerine
sen düştün ben küle dönüştüm

hiçbir yalnızlık tek başına güzel değildir
gizli gizli seni takip eden ve sorgulayan gözler olmadıkça
yürek gizim ay ışığım sahi unuta bildin mi beni

ve bir gece yarısı pencerene konacağım martı misali
sayısız küfürler savuracaksın bensiz geçen yıllara

öpsem kutsal şiirlerin alnından
şiir olsam yağsam yağmur yağmur
diyetini ödettirir cebi delik zaman
fukaranın yası yağar yağmur yağmur

tası tarağı şehrin barakasına yığılı'dır