Mahmudiye Düzkaya Şiirleri - Şair Mahmud ...

sarı sonbaharı sorgulayan bir lale olmak isterdim
ceviz kınası sürülü ellerimde bir tutam yasemen misali
yada erguvan rengi fistan giymiş istanbul gibi

seninle yakamoz biriktirsek tuzlu dudaklardan dökülen
bir gece ansızın geceye katsak düşlerimizi

nakışların dili kadın kadınların dili nakış
aşka hayat veren kadındır kadın
ömrümüze işlenir aşk
aşkın adı kadın
kadının adı aşk

bir ben çıktı içimden
yılların eskittiği
zaman çarkının öğüttüğü
ellerimden kaçan zaman mı desem yoksa ben mi
hangisi da ağır basar
bir elimde ben diğerinde ölüm

babam gidince mevsimler değişir
ömrüm hep kış kokar
baba kokmaz olur yaslandığım dağların dorukları
soluğum kesilir

Bu gün günlerden sen adı aşk
İçimde ışıltılı binlerce kelebek varken ben neden
Hiç sizim ki
Hiç
Rüzgâr bile naiftir böylesi bir aşka
Uzaklarda bir yerlerde seni bekleyenin varsa özleyeniniz varsa

sevda yalnızlık hırkasını giyince sessizlik ruhumuzu öpermiş


boğazıma sessizliğin yalnızlığının ilmeğini geçirdi
yalnızlığım sessizlik oldu yüreğimi sağır etti
ben senden çoktan gitmişim

Sen düş ülkemin hülyalı yalnızlığı
İçine tıkıştırdığım yüreğime sığar mısın dedi çocuk kalan düşlerim
Bak geçmişin kırmızı valizine
İçinden ben dışında sen varsın

Dökülen her yaşa kurban olunası çocuklar
Lakin insanlıktan çıkmış bizlere kurban edilebiliyorlar
İşte o yüzden
Şiir hatalarla yüzleşme sanatıdır

hayata gülen bir pencereden bakıyorum
o pencere perdelerini çekmedikçe keyfim yerinde
bak gülebiliyorum gülümseyebiliyorum
kahkahalarım ömrümün dışa vurumu
ben gülebiliyorsam varım

Birazdan komşu kızı çıkacak pencereye
Saçları bahar kokulu sümbül
Eteklerine yasemin gizlemiş
Kına kokulu elleri ile sevecek yüreğimi
Bir gece vakti
Ay parçası teni öpecek gönlümü