Mahmudiye Düzkaya Şiirleri - Şair Mahmud ...

bir öyküdür yaşamak
ve öykülerde yalnızlığıma dokunmak annem
ve sen sokul mayıs gögeme çocukluğum
haydi mayıspatı açalım
kasımpatıya inat
kokusu sevda koksun

Korkusuzca sevmelerim boşuna değilmiş
Lakin tüm korkularım
Şimdi yüreğimde asılı
Ve aşkı idam ediyorlar

Ve yüreğimde âdem elması

gözlerim ışıl ışıl parlıyorsa
hayata başka bir pencereden bakıyorsam
demek ki ben aşığım

yüreğimde binlerce kelebekler uçuyorsa
şiirler düşüyorsa dudak ucuma

ihanetin beşiğinde kukla ruhlar belendi kukla
bıçaklar bilendi bıçaklar
ve tomurcuk güller
dal dal derildi dal dal
ey şairim dal dal

şehrimin kapısına astım resmimi
giderken gözlerim ardıma baka kaldı
sesiz sedasız gidiyorum İstanbul'um
İstanbul'umu içime sığdıramadım

adım adım izleyecek sende kalan diğer yarım

an gelir durur ömrümüzün trenleri
rötar yapmazlar hayat raylarında
ve ecel oturur vatman koltuğunda
ve gidiş bileti ni keser
ve hüzünlü ayrılıklar başlar
gitmek isteriz sevdaların peşinden

Henüz okunmayan kitap gibisin uçlarda
Aykırı sevdalarda kırık kibrit gibisin
Çek yüreğinin pimini
Elleri demir pençe
Yazsın kibirli
Kibritlerin bilinmeyenlerini

kadın ölürse yürek öksüz kalır
kadın ölürse şiirler susar lal olur kahkahaların
kadın ölürse toprak kokar onu tutan avuçların
kadın ölürse sevdalar susar

yüreğindeki kadını öldürme

biz sevda yız bir devre imza atan
yüreğinde tüm yasakların naif kırılganlığı
ve çocuksu gülücükler de
yanağında açan tebessüm üz

zaman hayatın değişken tuvali gibidir
binlerce renk cümbüşü
binlerce nakış

ve hayatın sayısız merdivenleri gibidir yaşam
inişli ve çıkışlı