Mahmudiye Düzkaya Şiirleri - Şair Mahmud ...

çocuklar gülsün hürriyet gibi
gülümsesin gözleri özgürlükleri gibi
kelebekler öpsün yüreklerinden
çocuklar medeniyetin yeni neferleri

yasaklasın gözlerden düşmesin yaşlar

misketini yitirmiş çocuk gibidir zaman
ve avucumda bir tutam tütsülenmiş....
kor yalnızlığım
haydi çocuk kaldır başını
sen saflığında olmak vardı ya
yitirlimiş çocuksu hüznüm

ben beyazım masumların ecel rengindeyim

ben beyazım masumların ecel rengindeyim
aydınlık ülkenin çocuk saflığına gizlenen
ve yürek yürek çoğalan rengim
aydınlığa değen

Kalbim gök kuşağı salkım saçak
Dallarında eşim ve çocuğum var
benim için hayat o yüzden güzeldir....
Kalbim gök kuşağı köşe bucak

Ne yalnızım ne sessizim

Yalnızlığımın odaları iki renk
Kırmızı kırgınlığımın kan renginde
Mavi umudumun dönüm noktası
Her iki renktede yalnızım
Haydi sevdanın gök kuşağı kucakla yalnılığımı
Ve çiçek açsın gönlüm dalında aşkın

ardımda bir şehir bıraktım
peşime taktım gezdiğim sokaklarını
şimdi ücra bir köyde müebbette düşlerim
ve aşk denilen illete kelepçeliler tebessümlerim

düşlerim çalındı ankanın yüreğinden
közlerimi ayak ucuna bıraktım
ki yalnızlığımın serenatı dört nala düşlerimi dövmekte

yanık tenli gelinlerin saçlarına bağladım düşlerimi
çengiler doluşmakta ömrümün eteklerinde

acımtırak bir öykü bırakıyorum giderken ardımdan
yüküm hüzün buğusu göz uçlarına yaslanan
ücra bir köydeyim yaş gelmiş altmışa
ve yaşayamadığım sevdasın küllenen dudaklarımda

ne sevebildim ne de sevildiğimi bilemedim

yalnızlığın avucunda bir şiir
bir şiir yalnızlığın avucuda
duağımın ucunda bir şiir
bir şiir duağımın ucunda

lavların korunda bir şiir

kaç kez ölüm içti tebessüm maskemden
kaç maske ölüm maskeledi tebessümüm-den
ben bile unuttum

unutulmayan hüzün tortuları kaldı
düşen maskelerden