Levent Dizdar Şiirleri - Şair Levent Dizdar

HİÇLİK

Ölümüm aklıma gelince
Seni düşünüyorum ilk
Sensizlik kadar korkutmuyor
Gideceğim boşluk

HOŞÇA KALIN
Bana seni anımsatan
Ne varsa çıkarıyorum hayatımdan.
Gömüp kimilerini toprağa
Kimilerini söküp atıyorum topraktan.

ARTIK GEL Ö

İçimde sana akan bir nehir var,
Dizginlenemeyen bir nehir.
Bir tay var,
Beni çölde bırakıp doludizgin sana koşan.

HÜKMÜ VARDIR

Hükmü yoktur deyip
Yaşananları silip atamazsın.
Tıpkı hayat gibidir aşk
Hep gerçekte var olduğu kadardır

HÜZÜN MEVSİMİ

Bilmem nasıl geçer gidenlerin baharı
Üzerlerinde vedanın sızısı, ahı
Bazı baharlar ki yazdan beter, çöl sıcağı
Gökler tek damla su vermez.

SON VEDA

Huzuru yeterdi son nefeste duyulacak
İki çift sözcük biliyorum
Beni ebediyen avutacak.
Susma,

İÇİMDE 
Biri ölüyor her gün içimde
Biri kapanıyor dizlerine gitme diye
Biri diyor ki:
"Utan, ey onursuz!"
Biri diyor ki:

İÇİNDEKİ CESET

Yüreğinden söküp beni
Bir akşam üstü alıp götürdüler.
Lime lime edip içinde
En kuytu yerlerinde senin

İÇİNDE ÖLEN BİRİ VAR?
O gün,
Kimi öldürdün içinde sen?
Oysa elleri hala sıcaktı.
Bir fotoğraf karesi değildi ki bu kez,
O zavallı gözler

EMANETİN İHANET

Ne kasvetli geçiyor bilmiyorsun hayat.
Bu şehir,
Kirli aşklarla dolup taşıyor.
Varlığın,