Levent Dizdar Şiirleri - Şair Levent Dizdar

KORKU

Tozlu bir yoldu seninkisi
Başlarken biliyordum.
Hesapta olmayan yağmurdu
Islanıyordum.

KÖZ

Bir gün bir tren yanaşır
Bir şehirde, bir gara.
Bir yetmişlik bir hançer
Elinde kor gibi durur

KÜL

Sır gibi seversen
Kor gibi yanarsın.
Hayatının
Hangi değersiz sayfasına aitsen onun

KURUMUŞ MENEKŞE
Dar gelir oralar
O ev, o oda
Çiçeklerle bezenmiş o köşe.
Dili olsa da konuşsa
Pencere önüne dikilmiş

KUSURSUZ

Bağırsa duyarsın bahçesinden
Kıyısında dursan kurumuş göl, suzuz.
Bakmayla göremezsin
Bekle de gör.

KUTSALIM

Kırmızı gömleğini giy yine
Çık seyirtepede
Bayrak edasında salın.
Canım,

LEKE

Kim,
Bir ateşi yakar da gider
Sevdiğinin avuçlarına?
Hangi şair,

MENEKŞENİN MEDETİ

Bugün
Tüm sevdiklerimi ölmüş gördüm düşümde
Yormadım tabi hayırlara vesile.
Geldim,

EBRULİ MENEKŞE VE KIRMIZI GÜL

Bu yarayla almazlar ki beni içeriye.
Artık,
Hiçbir yüreğe merhem olamam ben.
Geri dönsem sığamam ki içeriye

MERMİ

Yine aklıma geldi durup dururken yüzün.
Alnımda yazıysa da
Sensizlik içimde hep bir hüzün.
Elbet eğilir kaderin karşısında