Levent Dizdar Şiirleri - Şair Levent Dizdar

KALABİLİRSEN HOŞÇA KAL
Biliyor musun?
Artık aynaya hiç bakmıyorum.
Tıraş da olmuyorum.
Gün de saymıyorum.
Gece geç vakitlere kadar

KALDIRIM TAŞI

Bir kaldırım taşıydı
Takılıp düşmeme sebep
Koskoca evrende
Senin şehrinde

KAL DİYEMEDİN

Ben sana bildiğim bütün dillerde
Bütün kafiyelerde
Bütün kafiyesizlikleri, sözcükleri ve harfleriyle
Binlerce şiirler yazdım

KAPİTALİST

Bu yarış da nereden çıktı?
Nereye koşuşturup duruyorsunuz?
Nedir bu saçma sapan telaş?
Sakin olun aptallar,

KARA BİR GÜL

Göğün diğer ucunda bir bozkır
Bozkırın ortasında kurumuş, susuz bir göl
Şimdi,
Kim bilir kimin dalında kara bir gül?

KARA KALEM

Kara kalem bir resim.
Göğü sarı,
Evi mor,
Çiçekleri ebruli.

ACI

Acizlik değildir acıyı
Gözyaşları içerisinde çekmek.
Derler ya
"Acıdır olgunlaştıran insanı,

KATLİAM

Ayı kapanında ayakları vardı
Masum geyiklerin, yavru ceylanların, yaban taylarının.
Kuşlar ölüme kanat çırpıyordu
Asit yağmurlu doruklarında dağların.

KAYBEDİNCE ANLADIM
O zaman,
Tutan elin tutmaz
Gülen yüzün gülmez oluyormuş.
Hüzünler büyütüyormuşsun
Zehirli sarmaşıklar gibi içinde

KAYIP

Nasıl kaybolur insan
Bir başka insanın içinde?
Ellerimle koyduğum seni
Şimdi nasıl bulamıyorum