Levent Dizdar Şiirleri - Şair Levent Dizdar

TAZİYE EVİ

Susturun müzikleri
Bitti şölen.
Dokuz ayda doğarmış da insan
Bir ben oldum dokuz ayda ölen.

DOLU

Yokluğunda
Ne çok şey biriktirdim sana anlatacak
Ve bunların tamamını biliyorum
Bir tek

DÖNMÜŞSÜN
Duydum ki dönmüşsün
Yerin yurdun sonbaharda
Beni bıraktığın anda kalmış;
Üzülmüşsün.

DUA

Bir de bakmışım sen gelmişsin
Yanında bahar...
Bir elinde kıştan kalma nergisler
Bir elinde şiirlerle dolu kitaplar.

DÜŞÜYORUM

Sessizliği sevdiğim doğrudur
Bir de senin sesini
En az sessizlik kadar.
Omuzlarımdaki yük

HANGİSİ KALSIN

Gün gelecek,
Kovanlar boşalacak.
Kim ölsün önce,
Arılar mı,

EBRULİ MENEKŞENİN KIRMIZI GÜLÜ

Ben,
O gülün külüyüm.
Tam,
Dokuz yıldır ölüyüm.

EBRULİ MENEKŞENİN ÖLÜMÜ

Ben, bir menekşenin
Elimde sararıp soluşunu,
Yüreğimde çırpınıp
Ölüşünü gördüm.

ECCEDENTESİAST

Sanki bir kederi vardı içinde
Biri,
Bin kedere bedel.
Gülerek saklıyordu içinde.

EKİM

Ekimi sevmem ben
Eylül artığı,
Hüzün öncüsü
Kibirli, ağır, ağdalı