Kronik Boşluk Şiiri - Töre Hanım

​Seni içimden tahliye edemedim.
Gittin, evet, kapıyı sertçe çarptın ya da sessizce süzüldün,
Ama yokluğun o kadar somut ki şimdi bu odada,
Çarpıp ayağımı düşüyorum her adımda.
Koca bir hiçe çarpıyorum, her şeye rağmen.
​İşte tam bu köşede, aklımın en karanlık dehlizinde,
Mantığım bir savcı gibi dikiliyor karşıma,
"Vazgeç" diyor, "bak, bitti bu hikaye."
Ama kalbim, o iflah olmaz savunman,
Yine senin adını fısıldıyor her savunmasında.
​Evet, canımı en çok yakan o devasa yokluğuna rağmen,
Gözlerimin altındaki bu mor halkalara,
Ve aynadaki o yabancı, yorgun kadına rağmen,
İçimde bir yerlerde gizli bir ayin gibi sürüyor bu his.
​Kimseye itiraf edemediğim,
Geceleri yastığın soğuk tarafına fısıldadığım o gerçek:
Ben seni, bu harabenin tam ortasında,
Bütün imkansızlıklara ve beni bıraktığın bu enkaz mahsulü hayata rağmen...
Hâlâ çok seviyorum.
​Bu sıradan bir özlem değil,
Bu, yokluğunla her gün yeniden savaşıp,
Sana her gün yeniden yenilme hikayesi.