Kör vakit çaresizliği Şiiri - Töre Hanım

Telefon avucumun içinde ağırlaşıyor,
Ekranın soğuk ışığı yüzüme vuruyor oysa içim alev alev.
Parmaklarım isminin üzerinde geziniyor,
Dokunsam arayacak,
Dokunsam sesin düşecek odanın sessizliğine.
​Bir bahane arıyorum kendime,
Zamana yenik düşmeyecek, seni ürkütmeyecek bir yalan.
"Yanlışlıkla oldu" desem çocukça,
"Bir şey soracaktım" desem fazlasıyla yapay.
Akla hayale gelmeyecek senaryolar kuruyorum kafamda,
Sırf o tanıdık nefesi, o tek bir "Alo"yu duyabilmek için.
​Düşündüm...
Saatlerce, kilometrelerce düşündüm.
Gecenin bu kör vaktinde,
Seni bana getirecek tek bir haklı cümle bulamadım.
Kelimeler dilimin ucunda kurudu,
Bahaneler avcumun içinden akıp gitti.
​Öylece kaldım işte.
Elimde sessiz bir telefon, göğsümde gürültülü bir çaresizlik.
Karşımda bir kağıt gibi yanıp kül oluyor ümitler,
Tıpkı bu gece gibi, kor gibi sıcak ama karanlık.
​Sonra kendime kızdım, içerledim bu çaresizliğe.
Sahi, insan sevdiğini aramak için bahane mi arar be?
Özlemek en büyük hak değil midir?
Yüreğin yangın yeriyken,
Bahanelerin arkasına saklanmak niye?
​Ama sustum yine de.
Telefonu masaya bıraktım,
Sana söyleyemediklerimi, gecenin karanlığına fısıldadım.