Seni içimden tahliye edemedim.
Gittin, evet, kapıyı sertçe çarptın ya da sessizce süzüldün,
Ama yokluğun o kadar somut ki şimdi bu odada,
Çarpıp ayağımı düşüyorum her adımda.
Koca bir hiçe çarpıyorum, her şeye rağmen.
İşte tam bu köşede, aklımın en karanlık dehlizinde,
İstanbul bana hep seni hatırlatıyor.
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi
Devamını Oku
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta