Kırıldıgımı kimse anlamadı Şiiri - Ali Saye

Kırıldığımı kimse anlamadı, sustum içime gömdüm yarayı,
Herkes kendi acısını kutsadı, ben sakladım en ağır cezayı.
Gözlerim doldu da taşmadı, alıştım sessiz ağlamaya,
Kalbim bağırdı defalarca, ama kimse kulak vermedi duymaya.
Herkes “ben kırıldım” dedi, kimse sormadı “sen nasılsın?” diye,
Kendi yangınında boğuldu herkes, bakmadı başka bir kalbe niye.
Sözler havada uçuşurken, vicdanlar yere çakıldı,
Herkes haklıydı kendince, ama bir ben haksız sayıldım.
“Neden yaptı?” diye soran yok, herkes hükmü vermiş peşin,
Oysa her yaranın altında saklıdır bir geçmişin ateşin.
Kimse sonucu değil, sebebi görmek istemedi,
Bir kalbi kırmadan önce durup düşünmek kimsenin aklına gelmedi.
Bir şeyler yaptılar, sustum, içimde büyüdü kırıklar,
Sonra döndüler bana “sen kırdın” dediler, ne garip bu yanılgılar.
Oysa ben hep en baştaydım, sessizliğin ortasında,
Savaşmadım bile, yenildim herkesin kendi kafasında.
İnsan önce kendini savundu, sonra suçladı karşısındakini,
Hiç kimse tartmadı vicdanında kendi yaptığı eksiklerini.
Kolaydı çünkü başkasını yargılamak, zor olan aynaya bakmak,
Herkes ustaydı konuşmaya ama kimse öğrenemedi susup anlamak.
Ben kırıldım, hem de defalarca, hem de aynı yerden,
Ama kimse görmedi beni, geçtiler üzerimden birer birer.
Sanki görünmezdim, sanki yoktum o kalabalıkta,
Oysa en çok ben vardım, en çok ben kayboldum o anlarda.
Bir kalp kırmak kolay dediler, “abartma” deyip geçtiler,
Ama kırılan kalbin içinde kaç dünya var bilmediler.
Bir sözle yıkılan insanı, bir cümleyle ayağa kaldırmak varken,
Herkes sustu, herkes baktı, ben yavaş yavaş yok olurken.
Şimdi soruyorum içimden, belki cevabı yok bu çağın,
Neden herkes kendini haklı, karşısındakini hep yalan?
Neden kimse durup da düşünmez, “ben ne yaptım?” diye,
Neden herkes konuşur da, kimse dinlemez gerçekten niye?
Ben artık öğrendim;
İnsan en çok anlaşılmadığında yorulur,
En çok kendi içinde susarken kaybolur.
Ve en acısı şu ki…
Bazen en büyük kırgınlık,
Hiç kimsenin seni gerçekten görmemesi olur.