Kırık Kalp Şiiri - Ali Saye

Dipsiz kuyuya düştüm deme,
Belki de evin orasıdır.
Karanlık sandığın o yer
Belki kaderin kapısıdır.

Bazen insan düşer sanır,
Aslında yolunu bulur.
Kırık sandığın kalbin bile
Bir gün yeniden kurulur.

Geceyi sonsuz sanırsın,
Sabahı hiç gelmez dersin.
Oysa en koyu karanlıkta
Umut ışığı gizlersin.

Bir adım daha atarsan
Belki kapılar açılır.
Düştüm dediğin o çukur
Bir gün yuvana dönüşür.

Hayat bazen sert konuşur,
Sessiz dersler bırakır.
İnsan en çok düştüğünde
Kendi gücünü tanır.

Korkma karanlıktan sakın,
Yıldızlar orda doğar.
Dipsiz dediğin o kuyu
Belki sana bir yol açar.

Dipsiz kuyuya düştüm deme,
Belki de evin orasıdır.
Kader bazen en derinde
İnsana kendi ışığını tanıtır.