Kendime geç kaldım

Kendime Geç Kaldım
Ben seni kaybetmedim,
sende kaybolduğum yeri kaybettim.
Asıl acısı buydu.
Ama insan
bir başkasından eksilmez her zaman;
bazen kendi içinden
sessizce sökülür de
bunu yıllar sonra fark eder.
Ben yıllardır
kendime dönüyorum.
Her sokağın sonunda
başka bir yüzüm çıkıyor karşıma.
Biri susmuş,
biri affetmiş,
biri hâlâ seni bekliyor.
En çok onu sevmiyorum.
Çünkü beklemek,
birine sadakat değil artık;
kendi hayatını
başkasının yokluğuna kiralamaktır.
Ben de öyle yaptım.
Günler geçti üzerimden,
takvim değil
insan eksiltti zaman.
Bir gün saçlarımda buldum seni,
bir gün sesimde,
bir gün hiç tanımadığım birinin
“iyi misin?” deyişinde…
İnsan bazı yaraları
iyileştirmiyor;
onlarla konuşmayı öğreniyor.
Ben öğrendim.
Artık acım geldiğinde
kapıyı açıyorum.
“Gel,” diyorum,
“otur.”
Çünkü kaçtıkça büyüyor insanın içindeki bazı şeyler.
Üstünü örttükçe
mezar değil,
ev oluyorlar.
Benim içimde de
senin için yapılmış
koca bir ev var.
Ama yıllardır
anahtarını taşıyan kişi
ben değilim.
Belki de bu yüzden
kendime geç kaldım.
Şimdi senden kalan ne varsa
tek tek çıkarıyorum içimden.
Bir bakış.
Bir susuş.
Yarım bırakılmış bir cümle.
Adını koyamadığım o akşam.
Ve en sonunda
sana benzediğini sandığım
kendim…
Hepsini bırakacağım.
Ama seni değil.
Seni zaten
çoktan bıraktım.
Ben,
senin yanında bıraktığım
kendimi arıyorum.
Bulursam
seni de unutacağım.
Bulamazsam…
Bari bu kez
kaybolduğum yeri bileyim.