Kendime Geç Kaldım Şiiri - Ali Pakyardım

Sessizlik dökülür odanın duvarlarına
Kendi sesimi duymaktan korkar oldum
Avuçlarımda kalan kırık cam parçaları
Tutunacak bir dalım vardı, onu da ben kırdım

Tükendim yavaşça, hiç fark etmeden
Geriye bakınca hepsi koca bir boşluk
Yanlış kararların soğuk gölgesinde
Gençliğimi bir hiç uğruna harcamışım meğer

Dönüşü yok bu yolun, biliyorum
Oğul veren acılar birikmiş içimde
Zaman aktı gitti ellerimin arasından
Sadece bir "keşke" kaldı dilimde

Çok geç kaldım kendime, af dileyemem
Dökülen yapraklar dönmez ki geriye
Ruhumda onulmaz derin yarlar
Ben bu tükenmişliği hak ettim belki de…
Savruldu her şey, tutamadım bir kendimide

Gözlerimde ne bir umut, ne bir ışık var
Sanki ben çoktan gittim, sadece gölgem durur
Biçtiğim bu yalnızlık kendi ektiğim tohum
Rüzgâr bile usulca geçer üzerimden

Çok geç kaldım kendime, af dileyemem
Dökülen yapraklar dönmez ki geriye
Ruhumda onarılmaz derin yarlar
Ben bu tükenmişliği hak ettim belki de…

Kendi enkazımın altında kaldım…
Geç kaldım…
Çok geç…

13.03.2018