Bir Ben Kaldım Şiiri - Ali Pakyardım

Bir sandalyenin boşluğu kaldı masada
Gittiğin anın soğuğu hâlâ bu odada
İki kişilik kurulan cümleler bitti
Aramızda sadece bir sessizlik büyüyor

Eşyalar hatırlar, ben unutmak isterim
Her köşede sana değen bir gölge var
Zaman iyileştirir derlerdi oysa
Zaman sadece acıyı sinsi bir sızı yapıyor

Ayrılık bir uçurummuş meğer
Kenarında durup aşağı bakıyorum
Düşen ben oldum bu hikâyede
Seni kaybettim, kendimi arıyorum

Söküp atamıyorum içimdeki bu yangını
Küllerin altında kalan bir ben varım
Gitmek senin tercihindi belki ama
Ben yaşamak zorundayım kalanla…
Bitti demekle bitmiyormuş meğer

Şimdi hangi şehirde, kiminlesin bilmem
Benim sokaklarım hep sana çıkıyor
Kapıyı kapattın, ışığı söndürdün
Kapının iki tarafında birlikte kaldık
Yalnızlık sadece benim üstüme örtünüyor

Söküp atamıyorum içimdeki bu yangını
Küllerin altında kalan bir ben varım
Gitmek senin tercihindi belki ama
Ben yaşamak zorundayım kalanla…

Yarım kaldım…
Bir tek ben kaldım…
Sessizce…