Gündüzleri herkes gibiyim,
Geceleri kendimden sürgün...
Sen gidişine bir yol buldun;
Ben, bir başıma
Uçurum kıyısında değil,
En çok da kendimden sürgün.
Sen bir vedayı sığdırdın
İki dudağının arasına;
Ben koca bir ömrü gömdüm
O son cümlenin altına.
Sokaklar aynı,
Şehir aynı,
Gökyüzü aynı...
Şimdi ne yana baksam karanlık,
Ne yana dönsem o son cümle...
Herkes gibiyim gündüzleri...
Bir ben mi eksildim?..
Bir ben mi kaldım bu sürgünde?
Kayıt Tarihi : 25.07.2026 21:07:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!