Tenhada Bir Can Şiiri - Bedreddin Mercan 2

Bir çocuk yalın ayak,
Elinde beyaz bir kağıt,
Bir öksürük nöbeti,
Bir nefes daha hayattan.

​Sürgün bir yaşamla ölüm arası;
Sığmadı zamana yaşamak isterken.
Akıl puslu, akıl deli.
Ölmek için çok genç,
Yaşamak için ihtiyar gibi.

​Zemheri geceler geçerken ömründen,
Sıtmaya tutulmuş bir dal gibi...
Arafta bir gölge, tenhada bir can;
Ne toprağa düşer,
Ne gökyüzüne hayran.

​Oysa kuruyordu dalları;
Yaprak donuk, bahçe ölgün...
Eğiyordu başını sessizce,
Yasaktı tüm güzellikler;
Tek güzellik kendisiydi.

​Adı yoktu bu yalnızlığın,
Ne bir zamanı, ne bir mekânı...
Usulca okşardı ölüm tenini;
Hâlâ acıyan yaraları vardı,
Hâlâ yarım kalmış düşleri.

​Akıl puslu, akıl deli;
Yaktı bütün anıları,
Savurdu küllerini.