Zamanı bir iğne gibi sapladım kalbime,
Cebimde buruşmuş birkaç cumartesi.
Bir çığlık yükseldi içimin kuyusundan;
Mekân devrildi, zaman çatladı birden.
Kafatasım bir zindan, düşüncem bir engerek.
Kırıldı son zincirim, sarsıldı yer.
Uzanın, ey ellerim, uzanın gökyüzüne!
Ruhum, bu dar kafesi sök de geri ver!
Belki bir sabah, adını bilmediğim bir rüzgâr,
Söküp alır bu paslı acıyı içimden.
Bırak buruşsun cebimde o günler;
Belki o vakit
Çekilir iğnesi kalbimden.
Kayıt Tarihi : 9.08.2026 17:55:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Şiir, insanın kendi zihninde yaşadığı içsel çatışmaları ve zamanın ruhunda bıraktığı paslı izleri anlatırken; zamanla ve doğanın/hayatın kendi akışıyla bu acıların dincceğine dair sessiz bir beklentiyi dile getiriyor.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!