Kenan Çarboğa Şiirleri - Şair Kenan Çarboğa

Yüreğime yokluğunu
Bildirmeyi göze aldım
Bu dünyanın çokluğunu
Sildirmeyi göze aldım

Tutuşunca yâr ateşi

Demir dağı kül eyleyip
Yorulandım gözlerinde
Bir emirle kul eyleyip
Sürülendim gözlerinde

Ne kederdim ne de gamdım

Başı gökte gök çınardım
Çürüttün yâr gözün aydın!
Çağıldayan bir pınardım
Kuruttun yâr gözün aydın!

Perde çekip nazarıma

Ben Kerem’im, küle düştüm
Közün olsa ağlamazdım
Mecnun gibi çöle düştüm
İzin olsa ağlamazdım

Ağı yedim aş yerine

Bir gün olsun gül yüzünle
Gül bize gül öğretmenim
Güneşinle, gündüzünle
Gel bize gül öğretmenim

İster bahar isterse yaz

Kırlangıç bir garip kuş
Görmedim nere tüner?
Mevlevi derviş gibi
Semada sema döner

Zararı yok, dokunmaz

Oğul, kanma gücüne
Er kişi ölümlüdür
Kulak versen acuna
Der: Kişi ölümlüdür

Ganimet, deve, yılkı

Gel peçeni kaldırma
Kar utanır sevdiğim
Esrarını öldürme
Ar utanır sevdiğim

Yanmaz ise adından

Ey kitaplar ses verin
Sizlere ses veren kim?
Bir işaret gösterin
Ufukları geren kim?

Yüce biter yücede

Toplandı kurt sürüsü
Kızılelma aşkıyla
Turan yurdun çerisi
Yürür alma aşkıyla

Kından çıktı kılıçlar