Kenan Çarboğa Şiirleri - Şair Kenan Çarboğa

Ben bilirim şu çifteli
İneğin ahirini
Ben bilirim anasını,
İpini, ahırını

Incığından, cıncığından,

Yâr sinemi dağladılar gönlüme gam üşüştü
Tuz buz oldu sırça köşküm gözüme cam üşüştü

Kanlı yaşın deryasında yapayalnız kalmışken
Teselliler terk eyledi bir de evham üşüştü

Zerre şair değil, “Şairim!” diye
Kırk kapı dolaşır İmir’in İti
Sesini çıkarmaz kuşa, kediye
Kendiyle dalaşır İmir’in İti

Görüntüsü yoktur ıslık misali

Yüzüm, gün yanığıydı;
Kışlağıydı ayazın.
Utanıp da gülmezdim.
Masmaviydi gözleri,
Gözleri mavi deniz...
Bense yüzme bilmezdim.

İmtihan var hayatta
Hayır, şerde sınanır
Süvariler kır atta,
Pusat erde sınanır

Bir acıdır onulmaz

Deniz suyu gibisin
Sana kanmam imkânsız.
Sana kanamam, sana...
İçerim kana kana,
İçerim yana yana...
Yana yana içerim,

İç içedir kâinat
Sır, sıranın içinde
Ne kargaşa ne inat
Er, erenin içinde

Çığ altında kış esir

Gönül, Hak olana bağla özünü
Yüz binini kaybet sıfır içinde
Mukaddes derdinle dağla özünü
Kalma kıyamette sifir içinde

Makama, rakama meyil eyleme

Delirsem dağları
Delesim gelir

Gelinmez yollardan
Gelesim gelir

Sen her gece düşlerime
Geliyorsun burcu burcu
Düşlerimi lime lime
Bölüyorsun burcu burcu

Yıldız kamçın, rüzgâr atın