Kenan Çarboğa Şiirleri - Şair Kenan Çarboğa

Ayrılığın yurduna beni mahkûm eden yâr
Bilmiyorum suçum ne, niye gittin, neden yâr?

Dört mevsimin dördünde yollarını beklerim
Yüzükoyun alevde çırpınır emeklerim

Elden çıkıp gitti cümle varımız
Bilmedik nerede, kimde kaybettik
Hâlâ hiç farkında değil yarımız
Buçuğu, çeyreği tamda kaybettik

Şaşırmadık kurda koyun dalarken

Yaradan’dan yalnız beni
Dileseydin ölür müydün?
Bülbül gibi yakıp teni
Çileseydin ölür müydün?

Yer açsaydın ocağında

Bilmeyen öğrensin, duymayan duysun
Nevruz; Türkeli’nde nakış demektir
Ezelden ebede alp yüreklerden
Kâinata Türkçe bakış demektir

Kişi bastığında yerin üstüne

Memleketin malı deniz
Yensin boş ver, adam sen de!
Yemeyene “Ahmak, doñuz!”
Densin boş ver, adam sen de!

Budunda dert, beyde neşe

Ey, iblisin balası!
Sen ne menem adamsın?
Başımızın belası!
Sen ne menem adamsın?

Beyim dersin, boyun yok

Bak kurudu gözyaşım
Silmedin de ne oldu?
Bükülmedi dik başım
Bilmedin ne oldu?

Kurşun attın izime

Kan damlıyor kan yarından
Düşüm, döşüm yara niçin?
Uzak düştüm diyarından
Ben gidemem yâra niçin?

Sevdalandım amma gönül

Haykırdı oğlum Turan:
Ben kağan olacağım!
Kalksın tahtta oturan
Ben kağan olacağım!

At versin kutlu Tanrı

Madem büyüklerim emretmiş bize
“Öğrenciler öğretmene not versin!”
Gayrı ne söylenir bu büyük söze!
Öğrenciler öğretmene not versin!

Kurban olup koşturdukça önde biz