Kenan Çarboğa Şiirleri - Şair Kenan Çarboğa

Cöfsüz Memmed yürek yemiş!
Sağa sola taş keskenir
Avradından kürek yemiş
Düşmüş yola, taş keskenir

Düzeltemez yamuğunu

İkrar kavlince değil bu sükût
Sabrı bilerken,
Kini belerken
Susmayı yeğlerim
Acele, şeytan işi;
Allah, Kerim!

Albız soyu bilmez asla
Kat alınır, kut alınmaz
İhaleyle, iltimasla
Yat alınır, kut alınmaz

Kut, güneştir; kızıl tandır

Gözlerinden yaş dökülse
Benim başım yere düşer
Yâr izine göz takılsa
Yanar canım, nâra düşer

İşlensem aşk oyasına

Ey alpler, alperenler
Girmesin kılıç kına
Hakk’a gönül verenler
Küffar dönsün şaşkına

Mübarek cuma günü

Eğrileri baş ettik
Doğrular dışlanıyor

Mina’da şeytan değil
Melekler taşlanıyor

Sen yılkı peşinde bir gökçek kızdın
Ben demir giyimli cilasun erdim
Kimseler bilmezdi, sen anlamazdın
Gizliden gizliye seni severdim

Bazen tuğ bellerdim gülen yüzünü

Mührü verdik, muhtar ettik
Köyü muhtar masimiyor!
Toplanarak ihtar ettik
Toyu muhtar masimiyor!

Bekçi de o, aza da o

Zamanın gelgitinde aşındı anılarım
Gözlerimden silindi düne ait ne varsa
Baktığım her noktada resimler, güller yarım…
Zamanın gelgitinde aşındı anılarım

Ki hatıra heybemi alevler sardı birden

Leyla dedikleri bir çıkmaz sokak
Açılmış bir yanı sonsuz boşluğa
Bir yanı sonsuz yasak
Zamanı yoğurur seherden kuşluğa
Zaman ki içinde yiter yeknesak
Dur diyen çıkmalı bu sarhoşluğa