Kenan Çarboğa Şiirleri - Şair Kenan Çarboğa

Ger derse ki Fuzûlî güzellerde vefa var
Aldanma ki şair sözü elbet yalandır
Fuzûlî

İnan seni hiç sevmedim sevgili!
Unutma ki şair sözü yalandır

Salıncak bıyıklarımda
Avuttuğum çocukluk...
Turkuaz düşler ülkesine,
Çat ayaz kışlar ülkesine
Giden yolculuk…
Alnımın çatında bir sevda

Ey gönlümün Oğuz Gülü
Sana rağmen seni sevdim
İster kul de ister deli
Sana rağmen seni sevdim

Sırt dönüp hayata, aşa

Bir çoban ateşinde seyrettim gözlerini
Eleğimsağma gibi gökten saçına aktım
Yol yorgunu geceler kapattı izlerini
Hüsranın kollarına hasretimi bıraktım
Sen beni yaktın diye ben sana türkü yaktım

Saçlarıma çığ düştü
Saçlarımla aklaştım
Kor alevi yâr bilip
Kor alevle koklaştım
Azat oldum kendimden
Sana doğru yaklaştım

Aşkımı yok sayıp gittin gideli
Gönlümde yerini soğuttum sanma
Belki de hayatın budur bedeli
Her şeyi boş verip dağıttım sanma

İtiraf edeyim son zamanlarda

Çoktan beri gökyüzüne bakmadım
Şöyle içesine, şöyle gönlümce
Başımı kaldırıp, başkaldırıp
Ülgen’e, dolunaya
Senden geri
Senden beri

Az sözümü dinle anamın oğlu
Diz kırıp anamın sözünü dinle
Evvela cenge çık ellerin bağlı
Evvela cenk eyle kendi kendinle

Acunu, öcünü, gücünü boş ver

Arzuların eskiyip esridiği zamandı
Suratsız bir siluet eski günleri andı
Tesellinin gölgesi kayboldu yunt üstünde

Kalbindeki kamgıyı kaşıdıkça inatla
Ki aşk da can kastında

Bu devranın en baştan
Biteceği belliydi
Bizi yara yavaştan
İteceği belliydi

Boya vurup postuna