Kenan Çarboğa Şiirleri - Şair Kenan Çarboğa

Altay beşik, bozkır yuva
Biz Âdem’den beri geldik
Demir dağı döve döve
Durulandık, duru geldik

Başlarımız tolgalandı

Türk milleti kalk ayağa
Gün ayakta durma günü
Şu kokuşmuş kahpe çağa
Son dersini verme günü

Birleşerek ülkü için

Böyle çöküp yıkılmazdım
Az etseydin günevveli
Öyle çöküp yıkılmazdım
Naz etseydin günevveli

Gözümden kan, yaş akmazdı

Tuğ kaldırdık Karabağ’dan
Yola çıktık geliyoruz!
Gedik açtık demir dağdan
Dağı yaktık geliyoruz!

Çağırınca Aras bizi

Hakan Yıldırım’a…

Gamlanma, Allah kerim
Gün ola harman ola
Ben seni müjdelerim
Gün ola harman ola

Ey gönül, bu ömür bir nefesten az
Yaşına güvenme, yıla güvenme
Güvensen gözünün yaşı kurumaz
Şu uzun sandığın yola güvenme

Doğuştan bellidir; menzilin, mezar...

Bir hayal kurdum, kendime sordum
Kaçkın zamanda kaç anı gördüm

Gönülde aşkı, ne şek ne kuşku
Bu yolda candan geçeni gördüm

Bir adınla yüreğimi doldurdum
Su misali sedasını sevdiğim
Seğmen saldım, göğe bayrak kaldırdım
Dağ eriten nidasını sevdiğim

Ak boz atın yelesine yıkılıp

Yâr sakiymiş, mey sunarmış aşk ehlinin ceminde
Ben meclise sarhoş geldim, dolusunu görmedim
Bal olan baldıran oldu ayrılığın deminde
Usunu yitiren gördüm, ulusunu görmedim

Bülbül her seher vaktinde feryat eder, ah çeker

Gözlerim boşlukta bir umut arar
Daldığıma bakma, iyi değilim
Elemle, kelamla, kalemle karar
Kıldığıma bakma, iyi değilim

Önce yitirmiştim, önce kendimi