Kemal Müftüoğlu Şiirleri - Şair Kemal Mü ...

Toprakla buluşan ilk damla gibi
sana dokunmaya hasret ellerim
karanlık ışığı nasıl özlerse
öylesine tutkun tenine tenim.

bir güneş düşünki sabah doğmamış

Bir bahar enginliğinde deniz
Varsa yoksa yalnız ikimizin.
Yasak bir aşkın burukluğuyla
Korkarak mutluluğa açılan ellerimiz.

Bir İzmir yağmurunda ayrıldığım yar

Tanrım bir daha görmeyeceksem
Ölüp te giden sevdiklerimi,
Ömrümü uzat erken bitirme
Dünyaya beni tekrar getirme.

Hiç olmazsa sağ olanı seveyim

Sevdiklerimizi kaybettikçe bir bir
Garip bir yabancılık başlar dünyaya.
İlginç bir döngüdür bu kuşaklar arası
Ancak yaşlılıkta mümkün anlaşılması.

Her gün bir sala duyulur etraftan

Kurtulmak imkansız bu acı sondan
Kayıp gider hayat ellerimizden,
Biten bir rüyadır en son uykudan
Her an kötü haber her birimizden.

Tuhaf bir döngü bu yaşanır gider

Ne haccı ne kurbanı
Önce terk et yalanı
Senin özüne bakar
Sana veren bu canı.

Kanma her sahtekara

Birinci köyde insanlar gördümki
Koltuklarında iğreti heybetleri
Zaman zaman satılmış maşaları ve
Haksız çıkarlarına tutsak
Çağrı zillerindeydi elleri.

Beni seviyorsan eğer
Uzaklar az gelir bana.
Ruhum senden ayrılmışsa
Prangalar vız gelir bana.

Vicdanını sorgularsan

Düne kadar çok önemsediğimiz şeyler
Kavuşunca anlamını yitirdiler.
Oysa en çetin kışlar bile, beklenirken güzeldiler.
Yaz ve baharlar da öyle.
En güzel duygular, yaşanınca bir bir öldüler.
Ne kötü çelişkidir bu,

İnsan Adem Havva dandır
Aynı ana baba dandır
Tanrı ruhundan bir candır
Ne mutlu iyi olana.

Acem arap filipinli