Kemal Müftüoğlu Şiirleri - Şair Kemal Mü ...

Beni seviyorsan eğer
Uzaklar az gelir bana.
Ruhum senden ayrılmışsa
Prangalar vız gelir bana.

Vicdanını sorgularsan

Düne kadar çok önemsediğimiz şeyler
Kavuşunca anlamını yitirdiler.
Oysa en çetin kışlar bile, beklenirken güzeldiler.
Yaz ve baharlar da öyle.
En güzel duygular, yaşanınca bir bir öldüler.
Ne kötü çelişkidir bu,

İnsan Adem Havva dandır
Aynı ana baba dandır
Tanrı ruhundan bir candır
Ne mutlu iyi olana.

Acem arap filipinli

İmdat duyunca kaçan adamdan
Korkudan altına yapan adamdan
Zorda kalınca göçen adamdan
Ata mezarını satan adamdan
Ne olur dostlar bilen söylesin.

İster alim olsun isterse çömez
Koca devlet bir caniyi nasıl bilemez
Tüm sanık ve tanıklar ellerindeyken
Aylardır bu cürmü nasıl çözemez?

Durum apaçık ortada madem

Mutluluğun celladı hatıralar
Hasret hezeyanında geçmişi arar.
Ne alışmak ne kavuşmak avutur
Mazide kalanlar içimi dağlar.

Her anıyı kıskançlıkla saklarım

Saat 2.30 gece yarısı
Ses yok rüzgar yok
Uyku yok umut yok
Nem çok sıcak çok.

Saat 2.30 gece yarısı

Sahil boyu ağlayarak yürüdüm.
Izdırap çeken bir ben değildim.
Gözü yaşlı serçeler martılar gördüm
Onları gördükçe çoğaldı derdim.
Göz yaşlarını sileyim dedim
Nedir dertleri bileyim dedim

Birini gördüm yolda
Tıpkı sana benzeyen.
Eşi vardı yanında
Benden çok fazla seven.

Benzerini kıskandım

Bu sabah yürürken rastladım ona
Bir çöp kutusunun hemen yanında.
Bir suçlu gibi ürkek telaşlı
Konteynırda bir şeyler arıyordu
İzmirde zorlu ve puslu bir sabah
Sessiz sedasız ağarıyordu.