Kemal Müftüoğlu Şiirleri - Şair Kemal Mü ...

Sıkıldım hüzünlü şiir yazmaktan
Usandım zalime baş kaldırmaktan
Hem acı hem tatlı geçti bir ömür
Yoruldum hayatı anlamamaktan
Yoruldum serabı gerçek sanmaktan..

Viran kaldı yokluğunda sokaklar
İncir altı, Hasan Ağa parkı.
Dolaştığımız her yer.
Viran kaldı korular, parklar
El ele oturduğumuz banklar.
Viran kaldı senin aydınlattığın evim

Seni hep sevdim.
Haksız tutkularımla
Vazgeçemediğim sigaramla
Acı kahvemle sevdim.
Biricik çocuklarımla
En içten dualarımla,

Kopardılar ham meyvamı dalından
Kuruttular acımadan baharın yeşilini.
Kızıl bir leke sardı yeri göğü denizi
Ölen cüce kalan bir dev kadardı.
Geriye kalan izi cücenin dev,
Devin cüce kadardı.

Nasıl mantık öleni kirli diye yıkamak
Sözde temizlik diye anadan doğma soymak.
Ölen cennet ehliyse zaten orda yıkarlar
Cehennemlikse eğer ozaman da yakarlar.

Kimin haddi mevtanın boy abdestini almak

birkaç yıldır otobüste tirende
yaşlılarda yer veriyorlar bana
ayakta yolculuk çok zor olsa da
yardım yine dokunuyor insana.

kimi amca diyor kimisi dayı

Kim bilir kimler koymuş, bir yastığa başını
Kimler silmiş sessizce, dökülen göz yaşını.
O yastık ki bir bilsen ne çok anısı vardır
Sanma ki her şey senin, anladığın kadardır.

O yastık hayallerin en kalender eşiği

Yıllar olmuştu ayrıldığımız
Issız bir sokakta rastladım ona
Üst baş perişan,gözler manasız
Üzgün bakıyordu bu acı sona.

Bir an tanımadı görünce beni

Yine hayalin aklıma düştü
Yıllardır seni bulamadığım.
Gecelerime hasret doluştu
Seni kollarıma alamadığım.

Bir gün yeniden dönersen eğer

Yalan küçük yorganla kışın yatmaya benzer
Bir yanını örtersin diğer yanın açılır
Yalan bir başlayınca sonraki onu izler
Ne kadar gizlesende her tarafa saçılır.

Yalancı yalanıyla kandırdığını sanır