Kemal Müftüoğlu Şiirleri - Şair Kemal Mü ...

Hasretin kalbimde kanayan yara
Uzun yıllar oldu sen yine yoksun.
Her gün soruyorum tanıyanlara
Hala bana hayat veren soluksun.

Biliyorum artık dönmeyeceksin

Ayrılık ne de çok ölüme benzer.
zaman önce belleğinden siler bildiklerini
sonra pembe hayaller görünmez olur.
ve yüreğin bir bir unutur sevdiklerini.
her şeyi siler süpürür zaman
ebediyen unutmam dediklerini.

Görür görmez sevmiştim onu,
Kara sevdadan çok başkaydı benimki.
Sene 2003 bir hazan sonu
Yıllar yılı aradığımdı sanki.

Şahidimdi hergün Balçova otobüsü

Neden doğdu bilinmez
Yaşadığı üç beş ay.
Elinde olsa gelmez
Ömür onda minik pay.

Neden öldü bilinmez

Bu nasıl bir tutkudur mala mülke servete
ne huzur veriliyor ne de güven millete
fil gibi besleniyor yine doymuyorsunuz
her gün feryat edeni neden duymuyorsunuz?

mazlum garip gureba açlıktan sürünürken

Yaşadığım yerden sıra dağları görürüm
Çöker yorgun akşamlar mor tepelere
Sensizliğin hüznü üstüme siner
Her gelen karanlıkla yeniden ölürüm.

Gecenin uykusuz rengidir son mısralarım

Hem yetimim hem öksüz
Adım çıkmış deliye
Her kurumda bir köksüz
Akıl verir veliye.

Alimler suspus olmuş

Kurşun gibi çöktü evrenin rengi
Seni kaybettiğim mor akşamlara.
En çok gülüşün özleten seni
Ayrılığın hüznü kondu dağlara.

Umutsuz bir yokluk bıraktın bana

Yürüyorum İzmir'in ıslak sokaklarında
Ilık bir kış yağmuru eşlik ediyor bana,
Bilmem kim aradığım ben miyim yoksa sen mi?
Öksüz geçen yılları soruyor gibi sana.

Tanımadığım bir kız görünüyor uzaktan

Sen göremesen de güneş mutlaka doğar.
Her yeni gün bir başka umut
Her doğan umut yeni bir başlangıçtır.
Şafağa en yakın yerdedir
Hiç bitmeyecek sanılan karanlıklar.
Daima umut et, bir gün elbet