Kemal Müftüoğlu Şiirleri - Şair Kemal Mü ...

Beni kendimle yalnız bıraktın
Oysa ruhunun yarısı bendim
Öksüz çocuk gibi hergün ağlattın
Bekle desen ömür boyu beklerdim.

Bir viranelik şimdi hayatım

Dökülürken hüzünlü bir akşam
Sefil yalnızlığıma.
Sürgün etti aklımı duygularım
yoksullar diyarına.
Ürküttü paslanmış ruhumu
Deli kentlerden,

Yeni bir kurtuluş hayaliydi gördüğüm;
Kara toprağın çatlamış bağrında,
Kırkayak çiyan solucanlı
Unutulmuş tarlalarda.
Yeni bir umuttu duyduğum,
Sağlam çatlak ellerde

Soğuk bir kış günü zemheri ayaz
Bir enkaz altında titriyor bebek.
Annesi babası yanı başında
Bu hazin bekleyiş nasıl bitecek?

Hıçkırıyor sesini kimse duymuyor

Vefalı bir dost gibi
Derdimi paylaştığım
Hiç izin almaksızın
Hergün kucaklaştığım.
Her derdimin ilacı
Yalnız sensin aşığım

Yine aklıma düştün
Bu akşam üstü.
Havada saçlarının kokusu
Dilimde kırık dökük
Bir ayrılık türküsü.
Sensiz ilk kış yağmurunda

Hiç üzülme sevgilim
Kışın sonu bahardır
Eğer ayrılık varsa
Bir gün kavuşmak vardır.

Dökülen her gözyaşı

Söyleyemediğine üzülme sakın.
Konuştuğun değil
Sustuğundur, sırrınla var eden seni,
Bildiklerin ama anlatmadığın.
Yaşayamadıklarına üzülme sakın.
Yaşadıkların değil

HAVA SU TOPRAK,
UÇUŞAN KUŞLAR, YAPRAKLAR
VE, HERŞEYE RAĞMEN İNSAN,
DÜNYADA VARLIĞI EN DEĞERLİ OLAN...

Kızgın volkan gibi zavallı kalbim
Sönmeyen ateşle her an yanıyor.
Yalnızlığım çöl güneşi bağrımda
Anıların izleriyle kanıyor.

Muhtacım sana ölene kadar