Yetmiyor, yetinemiyor bazen yürek!
Tüm göllerin dinginliğini toplayıp,
Pınarların en berrak yanını alıp,
Akarsuların sesini susturup,
Suların yansımasını cilalayıp,
En sakin haliyle, donup kalıp,
Kitabıma, dinime, yemin ederim ki,
Geçmişe ait, o defteri kapattım.
Bütün yalanları, bir torbaya doldurdum.
Bu andan itibaren, tek bir harfim bile sahte değil.
*
Şimdi, o süslü çerçeveler duvardan indi.
Aklımda belirdi yine bir düş,
Kafamda bir dağ, bir göl, bir de kuş,
Geliyorum dedi o,
Ne zaman dedim,
Bana dağları verdi.
*
Hissediyorum nefesini Breton,
Susmalısın artık!
*
Anlıyorum,
Gri duvarlardan geçmeliyim şimdilik.
Yakıp, tüm akıl zincirlerimi,
Zeminin, ayaklarının altından kaydığı kadar çaresizsin,
Duyduğun o fısıltı kadar soğuk..
Kanının çekildiği kadar, renksizsin bedende,
Dizlerinin büküldüğü kadar dayanıksız...
O anı yaşadığın kadar kimsesizsin,
Seni ürperten o haber kadar gerçek..
Çılgın düşlerimi zehirliyorlar,
Akrabası olmadığı halde, aynı soyadlı bir adamla nikâhlanmış kadının,
Ara sıra ortaya çıkan öfkesiyle,
Şimdi bende bulunmayan,
Yaşlı kişilerin neşesi, aynı yıpranmışlıkla.
Gönlümde ateş eksik,
Hapsetme düşlerimi eskiye,
Saf ve pak, yaklaş ey gelecek,
Uçabildiğim denli çabuk,
Süzüleyim o taze öyküye,
Arkada durmasın bakışım.
Yeşil bağın içindeydin,
Akan suyun tam önünde,
Söğütlerin gölgesinde.
*
Belki ruhun duymaz idi,
Taze açan bu hevesin,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!