Kasım Kobakçı Şiirleri - Şair Kasım Kobakçı

Alp dedi, Uruşman Han,
Damarda, kaynayan kan,
Bana, bir ad ver desem,
Sana, feda olsun can.
*
Uruşman der, ey yiğit,

Bir metnin ruhunu, derin deşerim,
Sözcükten duyguya, köprü döşerim,
Yazarın niyetini, ben keşfederim,
Farkı bulursun, hep üslubun gücünde.
*
Cümlenin yapısı, kurar otağı,

Sözcüklerle dantel, mana dokur ustaca,
Her bir harf bir nakış, incelikle usulca.
*
Anlam perdelerini, aralar ahenk ile,
Dizelerin ritmiyle, gönüllere sevgiyle.
*

Karakterli demek, özgün kişidir,
Farkındalığa muhtaç, üsluplar var.
Önce idrak, empati, duygu gelir,
Farkındalığa muhtaç, üsluplar var.
*
Gelse diye, merakla bekler sözü,

Üslup Yolu, bir eser adı olabilir mi hiç,
Ben yaptım çıktı ortaya, görelim ne çıkar,
Hep merak etmişimdir, sanatçı uyur mu hiç?
Dünyasına inerken, ne gibi sırlar açar?
*
Planlar mı önce, yoksa ilhamla mı başlar,

Orada olacağım,
----sigaram bitene kadar,
Bekle beni sadece,
----kahvem ısınana kadar,
Getirecek haberleri,
----mavi kuş,

İnsanlık adına anlayamıyorum,
----utanma fırsatını,
Filistinli bir çocuğa mı,
----verdi Tanrı sadece,
Neyi eksikti bizim ahmak Ahmedin,
----bay Kennedy,

Ağır bir uykunun, en son deminde,
Yorgun kirpiklerim, daldı derine.
Gümüşten bir tabak, asmışlar göğe,
Benzettim o nuru, senin ferine.
*
Hülyalı hislerin, ıssız durağı,

Yüce güçler ile, yürümek ister cân,
Soğuk sokakların, ulu sükûtunda.
Gizemli köşede, çıldırmak arzusu,
Sukûnet, başkaldırı sayılmaz elbet.
Bedeninden kopan, yaprak misalidir,
Sadece, çamura doğru parçalanmış.

Alfabesinde bir milletin,
Söylenmeyen sözcük Pontus.
Girişi bir olayın...
*
Sunum alfabesinin,
İlk kelimesinin,