Kasım Kobakçı Şiirleri - Şair Kasım Kobakçı

Mekanın silindiği,
İzimizin kaybolduğu,
Loş bir şafaktı,
Bir aceminin iştahıyla,
Titreyişiyle,
Parmaklarımı, tenine kenetlemiştim.

Zihnimde patlayan, o boş sadalar,
Dindirmez, ruhumu saran bu kışlar,
Bitmedi içimde, köhne kavgalar,
Manasız laflara, ne hacet şimdi,
Gölgeni çekerek, usulca kaçtın,
Sahipsiz matemim, kıyıda bekler.

İletiye, ehemmiyet atfeden zihin,
Yapıtın maddesini, katiyen düşünmez,
Mesajı, sanatın temeli addeden zihin,
Estetik duyarlılıktan, payını almaz.
*
Ahengi var eden, yalnızca şekildir,

Firarına omuz veren suskun duruşun, en büyük cürüm ortağıdır,
Sakladığın didarın karanlık hüznü, ruhuma yeisleri dokuyor,
Şefkatin güya isyan bayrağı çekmekte, sinede yanan yüce hisse,
Tufan eşiktedir, yüze süzülen seller bentleri pek kolayca yıkar,
Şan olsun ayrılık anlarında, ruhumu ısıtan eşyanın birliği.
*

Ne diye gerekli bir sebebe bağlayalım, açıkla:
Özellikle, zamanı doldurmak uğruna, hızlandırmak akışını.
Zira kaygı, geceleri dingin kalmak için, devredilecek bir tedbir payı değildir kimseye.
O sakladığın kısım; unutma, zehir olur sonra sana.
Yavruyu kollamak veya dişi güdüsüne ait olmayan, bir nevi materyalist bilmece, boşa tüketme anın değerini, kendi yapında.
Bu bir tepkime midir?

Evdeciyim ben, dönüp durdum her bir yanda,
Başka oldu bu evler, her bir ruh tek başına,
Tek başına kalmış canlar, arar durur soluk ta,
Ev sessizliğe gömülmüş, bekliyor bu uyanışı da.
*
Ruhlar kalkar uykusundan, arar durur sıcaklığı,

Elara, gölgelerde tek başına,
Parçalanmış ruhuyla, dans edecek birini arıyor,
Evin içindeki diğerleri, hepsi sessizliğe gömülmüş,
Anlatacak çok sırrı var, tutacak hiçbir şeyi yok.
*
Laura, bahçelerde sessiz,

Tabii
----ki
--------ne
------------zaman,
Kendisine
----zarar

Evlatlara armağan bu dizeler,
Gizlice döküldü heceler, dilden,
Boyutu meçhul, destanın sırrıyla,
Fikrimde yatanı, serdim kağıda.
*
Bağrımda kor ateş, kavrulur durur,

Büyümezdi hiç, büyümezdi hiçbir şey,
----genişleyip yayılmazdı evren,
Bir bilmece bu, nedir sırrı,
----neden böyle genişler evren,
Sonlu olsaydı eğer bir şey,
----denemezdi ona sonsuzluk,