Ben, zihinler atlasının boş bırakılmış köşesiyim,
Mantık okyanusunda, rotasını bulamayan gemiyim,
Belki de, henüz kimsenin sormadığı felsefi bir sualim.
*
İdrakin pek uğramadığı, bu kalabalıkta,
Olguların, manayı hükümsüz kıldığı evrende.
Şu karığın başında, terli soluklanmak an,
Teker teker süzmek, şu yarılmış kara alanı.
Gayrı tüm o çoraklıktan, gayrı arınmalı,
Yalnız toprak, günlerdir zihnimde tüten harman.
*
Ayaz dindi, ufukta gür başak misali zaman,
Kabus, zihnimin çatısında dolanırken,
Ben kuytulara kaçıp, sessizliğin getirdiği ürpertiyi tadıyorum...
*
O çıtırtı duyuldu ya arkadaş, kırdaki dikenler bitmez oldu...
*
Sarsılan parmaklarımla, bıçağımı kavramaya uğraşıyorum,
Zihnimin tavanında, şimşekler çakıyor.
İlk adım, tembelliğin hükmünü bozdu.
Ektiğim her tarlada, başaklar taşıyor.
Duydum, devrim artık koptu.
Bu parıltı da nerden, ya bu yankı kimin sesi?
Hani emek bir pınar, başarı sonsuz bir aşktı.
Düşüncen şimşek gibi,
Alnında yanar hare.
Canı sunan o aklın,
Ucu yok derin kuyu.
Siz ey hırçın boralar,
Yılmaz öncü zekalar.
Taradım düşüncelerimi,
Hatırladım geçmişi,
Gönülden sevseydin,
Yeniden buluşmaya bir adım kalırdı.
Kızı almamanın sorumluluğu benimdir,
Gürültüyle ateşlenen roket, zincirlerini kıran bir devi andırıyor.
Evet, asırlarca bekleyen çelik, tüm pasını silip bir kez daha kükrüyor.
Ardından, ışıltılı bir dinamizm kaplıyor ufku...
Yayılan enerji, her şeyi canlandırıyor.
Mühendisler, pilotlar, yazılımcılar, siborglar, uydular, çarklar, pistonlar...
Hepsini, bir devinim içine sokuyor.
Çöker omuzlarım, ağırlık biner sırtıma,
Titreyen dizlerim, yenik düştü hışmına,
Özümü delip geçer, bu zehirli sıtma,
Gönlümü, vefasız itmiştir uçuruma,
Derdimi döksem, şu dumanlı rıhtıma,
Fayda yok, bahtım dönmüş zindan duvarına.
Biri beni çekip alsın, bu benliğin elinden.
Zindanlarda yaşayarak, çok uzun zaman yitirdim.
*
Tekrar başlarken, bir doz daha,
Kızıma bir ileti:
Babalık unvanını zerre hak etmiyorum.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!