Kalpteki Kıyamet Şiiri - Sabri Servetoğlu

Kalbimde kopar bir kıyamet-i nâhânî her dem,
Ne sükût dindirir onu ne de zaman-ı âlem.

Bir ateş ki düşmüş içime ezelden beri,
Ne söner ne de eksilir bu har-ı mübhem.

Sevda dedikleri bir infilâk-ı sînede,
Yakar geçer ömrü, bırakmaz bir nişan-ı elem.

Adın ki bir mühürdür levh-i gönlümde saklı,
Ne silinir ne de açılır o derin perdem.

Gözlerin bir kıyamet, bakışın infilaktır,
Her nazarınla yıkılır içimde bin âlem.

Seni sevdim; bu söz ki bir hükm-i ezelîdir,
Ya mahşere taşır beni ya yakar âdem.

Kalpte kopan bu yangın ne sözle söner artık,
Ne de bir teselli bulur bu har-ı derûnem.

Ya aşk Hakk’a açılan bir rahmet kapısıdır,
Ya da düşer insanı uçuruma bir dem.

Ben bu sırla yanarım, kimse bilmez hâlimi,
Kalpteki kıyametimdir susan her kelimem.