Bir gün anlarsın;
Meğer en derin sessizlik,
Söylenmeyen "kal"mış.
Ben giderken kapanan kapı değilmiş acı,
Ardından hiç açılmayanmış.
Biliyor musun,
Kaç özlemin ateşi yandı yüreğimde,
Kaç gece gözyaşlarım sel olup aktı içimde.
Bu kaçıncı uykulara adını sayıklayarak dalışım,
Bu kaçıncı sabaha biraz daha eksilerek varışım.
bir şehre benzer yüreğim
suskun ve durgun
uzak diyarlardan çıkıpta geldin
yoruldun ve durdun
en ücra köşesine taht kurup oturdun
Sen giderken
Yağmur yağıyordu bu şehre
Bulutlar sana ağlıyor
Gözyaşlarım sana akıyordu
Sen giderken
Allahım...
Ben bu dünyaya,
Hiç kimseyi kırmadan geçmek istedim.
Ama fark etmeden,
Kırdığım kalpler oldu.
Sen yine ona giderdin.
Sanki bütün yollar
Adını ezberlemiş gibi.
Arkana bile bakmadan giderdin.
Ben pencereyi açardım.
Gece usul usul içeri girerdi.
Allahım...
Bana çok vermeni değil,
Hayırlısını vermeni dilerim.
Uzun ömür değil,
İçi bereket dolu bir ömür isterim.
İçimde bin defa öldüm sessiz,
Nasıl bir yangın bıraktın içime?
Bir damla yaş bile akmadan böyle,
Ömür mü dayanır bu hasretime?
Vazgeç bu sevdadan ey garip gönlüm,
Yâr diye öptüğüm eller yabancı,
Gözlerin başkasına güldü usulca.
Ben sensiz çürüdüm geceler boyunca,
Beni de yaktın, yazıklar olsun.
Ne bıraktı ki yüreğimde yaradan başka,
Dönmesin ardına, yolu uzak olsun.
Bir ömür taşıdım içimde aşkla,
Bırakıp gitti, yazıklar olsun
Seven gönül bir gün değer bulacak,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!