Yokluğun Şiiri - Erdoğan Çam

Biliyor musun,
Kaç özlemin ateşi yandı yüreğimde,
Kaç gece gözyaşlarım sel olup aktı içimde.
Bu kaçıncı uykulara adını sayıklayarak dalışım,
Bu kaçıncı sabaha biraz daha eksilerek varışım.

Meğer ne zormuş yokluğun,
Meğer ne zor şeymiş sensizlik.
Bir nefeslik ömrü bile taşımıyor omuzlarım,
Yüreğimde büyüyor her gün bir çaresizlik.

Yastığımın bir yanı ateş, bir yanı duman,
Her gece biraz daha kül oluyor bu can.
Sen gideli aynalara küstü bütün zaman,
Adını andığım her yerde başlıyor figan.

Ay da terk etmiş göğümü, yıldızlar da perişan,
Gece dediğin bir zindan, ben dediğin bir viran.
Ömrümün dallarından dökülüyor yaprak yaprak baharım,
Sensiz geçen her mevsimde biraz daha harabım.

Bir gün gelir diye bekledim yolların ucunda,
Bir ses olur diye dinledim rüzgârın avucunda.
Ne gelen var ne de adımı soran,
Ben hâlâ sen diye yanan, ben hâlâ seni arayan.

Şimdi senden kalan yalnız kırık bir hatıra,
Dokunsam kanıyor yıllardır aynı yara.
Ölüm bile uğramıyor kapıma ara sıra,
Yaşamak dedikleri şey… sensiz çekilen bir ceza